Wie is jouw persoonlijke gitaarheld?

tweede keuze: Rory Gallager, Jimmy Page, Jeff Beck en Steve Vai.

Daarom vind ik BB King ook geweldig. Met heel weinig noten iets heel moois neerzetten en altijd een oever in zicht.

Ook leuk: http://www.musicfrom.nl/fora/view.php3?bn=forum_gitaristen&key=1010095675&first=1061475434&last=1048449782

ik ben een sucker voor onderkoelde emoties:
Michael Karoli van Can zoals-ie sleepslijpend speelt op bv. "Thief".
Aurelio Valle van Calla.
Michael Rother. Zo ontzettend subtiel op het werk van Neu!

meer resoluut uitwaaierende gitaristen:
Mick Ronson ten tijde van the Spiders from Mars (the Man Who Sold the World, Rise and Fall of Ziggy Stardust, live-werk uit die tijd.
Eddie Hazle op "Maggot Brain"

indiegitaargoden:
Roger Miller van Mission of Birma
Doug Martsch van Built to Spill
Isaac Brock van Modest Mouse
Stephen Malkmus

"1-noot" gitaargod:
Neil Young

vlechtende gitaargoden:
Tom Verlaine & Richard Lloyd

Meest Onderschat(?): Olga van the Toy Dolls (een naam die ik nooit zie in gitaristenlijstjes)

verder zijn er behoorlijk wat vergeten onderschatte gitaristen te horen op '60-psych-verzamelaars, al gaat het dan vaak maar om 1 track.

pff, kan door blijven gaan, en zometeen heb ik weer een lijstje met namen die ik momenteel vergeet... :)

Mijn fave (al is het geen pur sang rockgitarist): Jimmy Nolen. Wie? De man met die van zweet en voetblaren doortrokken riffs in Noem Maar Een Hit van James Brown. Staccato, opzwepend, fabuleus getimed. Geldt ook voor Eddie Hazel, lid van Funkadelic en verantwoordelijk voor de intense solo in Maggot Brain - gespeeld nadat George Clinton tegen 'm zei: play it like your mother just died.

Ook fijn: de lyriek van Carlos Santana, het genrefietsen van Prince en, al genoemd, de superrrrrrriffs van Dave Navarro.

Handig! In 1 klap een uitputtend overzicht van alle gitaristen waar ik van over m'n nek moet!

Ik wil meer uitleg Bas!

Ik heb op de link van Olaf K. geklikt, maar ben terstond weer teruggekeerd; ik zag mark knopfler bovenaan staan.

nog 1: Adrian Belew op "Remain in Light" van the Talking Heads.

Juist daarom is het zo'n leuke pagina!

Ik moet zeggen dat ik Dave Navarro niet erg heb gevolgd, maar op Strays vind ik 'm uitmuntend kwa slag en groove. De solo's vind ik nogal stereotype rockerig. Wat is volgens jou een herkenbare Navarro-solo?

En vooral geen Dave Navarro.

En verder, Mark Knopfler is wel degelijk een goed gitarist. Voornamelijk op On Every Street klinken zijn solo's ingetogen, bluesy, rond en heerlijk.

Mijn favoriete gitarist? Ik weet niet, maar in de buurt komen Neil Young (acoustisch), Beck (ac.), Josh Homme, Mike McCready (maar dan zijn Mad Season werk).

Verder ben ik van mening dat originaliteit vele malen belangrijker is dan techniek (was nog niet gezegd in deze discussie geloof ik)...

vroger was het maar een matige slordige gitarist, maar wel met veel gevoel. dat gevoel heeft-ie nog steeds, maar zijn techniek om dat gevoel tentoon te spreiden is 100% beter dan ten tijde van demon box. Zeker live kan hij zulke mooie solo's uit zijn vingers late vliegen...

erg goed inderdaad, maar luister eens naar de laatste Pearl Jam concerten (bijv. New York 1 en Boston 3!) en dan is meneer McCready ook lekker bezig...

Hear hear!

Agata van Melt-Banana heb ik dingen met een gitaar zien doen die je niet voor mogelijk houdt en Stephen Malkmus is een virtuoos in understatement.

to name a few

nog niet voorbij zien komen:

Marc Ribot
Tim Sparks
Bill Frisell

allen getuige de cd Masada Guitars. Ribot was electrisch ook niet te versmaden op NSJ met Electric Masada. Met name Tim Sparks is onnavolgbaar.

Ook: Derek Baily. Weet ook hoe je een gitaar geselt.

En natuurlijk de man met de snor: F. Zappa. Shut up & play yr. guitar is een aanbevelenswaardige box cds, maar de tracks 'Zoot Allures' en 'Watermelon in Easter Hay' volstaan ook.

Pat Metheny weet bij mij toch ook wel een gevoelige snaar te raken...al zullen anderen hem te glad/jazz/fusion vinden. Debuut-cd 'Bright Size Life' is een aanrader.

Daarnaast mag het werk van Lee Ranaldo en Thurston Moore niet onvermeld blijven. In combi het spannendst vind ik. Hebben allebei ook een onmiskenbaar geluid en dito techniek.

Dan nog Mike Keneally. Te prefereren boven Vai, al speelde hij in zijn band. Vai is gewoon TE perfect, zijn muziek klinkt machinaal, mede door het gebruik van allerlei electronische instrumenten. Maar techniek is een middel en geen doel an sich. Keneally snapt dit beter. Na een aantal onrustige platen volgde het prachtige 'Wooden Smoke', merendeel thuis gecomponeerd, zittend met acoustische gitaar op de grond.

En wie praat mij bij over John Fahey?

lul: Gary Lucas
hahahaha. en of! maar een goeie lul of een slechte lul?

Peter Visser vind ik ook een goede gitarist. Nick Drake is ook een fantastische gitarist.

een kennis van mij heeft zijn zoontje als doopnaam keji genoemd.

Steve Vai was groots onder Zappa, live in Sinister Footware, als hij puur op feedback melodielijnen speelt: wow! Verder ben ik geen fan. Ook niet van Mike Kaneel.Ik houd niet van dergelijke gitaristen, maar heb ooit verbluft naar Vai zitten kijken (in '82, op de eerste rij in Ahoy.)

Lucas: lul. Wannabee. Altijd te koop lopen met andermans kunstjes. Beefheart. Jeff Buckley. Kan een aardig deuntje pielen maar meer ook niet. Heeft godbetert samen met anderen de Magic Band heropgericht terwijl Beefheart in zijn trailer zit te stoven en om een Pepsi zit te schreeuwen. Bah!

Zappa, vooral leuk in 1973/1974, zwaar beïnvloed door J.Guitar Watson en die gast van The Isley Brothers, wat in die periode zo mooi uit de verf kwam. Funky op een Gibson SG. Wow.

Indeed: Hoewel een ook ongelooflijke lul, is Thurston Moore in combi met Renaldo ook heel erg goed.

Voorbeelden:
1. John McLaughlin, solo's op Inner Mounting Flame (goed voor een zenuwtoeval), maar een van de mooiste en meest toegankelijke in Lila's Dance op Visions Of The Emerald Beyond
2 Roland S. Howard - alle gitaarpartijen op Prayers on Fire en de twee ep's van The Birthday party. En de riff van Junkyard.
3 Rollo: Trout Mask Replica, JM Tepper: Beefheart Live At My Fathers Place (op Rhino heet dat ding I'm going to do what I wanna do)
4. Jimmy Page - kies maar wat
5. Patton en B.W.Johnson - maakt niet uit wat
6. Fred Frith, solo album Speechles and live met Massacre
7.Steve Howe (uit me bolle kop: eerste nummer kant zes van Yessongs: wow, en dat op een ouderwetse semiakkoestische rock 'n roll Gibson ES 175)
8. Alvin Lee: solo in Help Me op Recorded Live, zo simpel en to the point. De moeder van alle goeie kutsolo's.

En, ik vind persoonlijk de solo van Ritchie Blackmore in dat vreselijke nummer Child In Time beter dan alles wat Jimi H ooit op een Fender Strat heeft uitgespookt. Sorry hoor. Maar raggen op een Strat doe je zo.

you're so right. en ik had het nog wel gevraagd!

tjonge, een beetje geduld zou ook prettig zijn. maar goed, hier mijn uitleg:
josh homme: die sound, vooral bij kyuss werkelijk geniaal. vetter heb ik een gitaar nog nooit mogen horen.
derek bailey: waarbij niet? alleen al zijn improvisaties op de nieuwste david sylvian zijn om te smullen. en zijn ballads album van vorig jaar ook. subtiel en bruut tegelijkertijd.
ed wynne: spacegitarist met de techniek van steve vai. aanrader: 'oolite grove' van curious corn
chuck schuldiner: hoe hard zijn platen ook waren, zijn soli waren altijd melodieus en zelfs gevoelig voor metal begrippen.
james murphy: zeker toen hij meespeelde op spiritual healing van death, en dan vooral zijn tandem met bovengenoemde chuck, dat was ongehoord subtiel binnen de death metal. luister vooral naar 'altering the future'.
reeves gabrels: de eerste tin machine is erg goed, daarna vooral op het ondergewaardeerde 1.outside van bowie.
dave navarro: luister naar 'three days', dat zegt genoeg.
robert fripp: al zijn werk met king crimson, om maar te zwijgen over zijn eigen soundscapes serie.

en zoals martijn ter haar al zei: gregor mackintosh is een gitarist met een perfect oor voor klagende melodielijnen over de riffs heen. jammer dat hij tegenwoordig zoveel toetsen speelt.

Steve Wilson vind ik ook zwaar ok. Geweldig geluid. Herkenbare stijl, erg melodieus, heavy en nooit over de top. Zijn solo in The sound of muzak vind ik prachtig in zijn afgepastheid en sound. Zo had ik ook wel willen kunnen spelen...

Kevin Shields: vrijwel alles van My Bloody Valentine, want zonder hem geen Slowdive, Lush, Ecstasy Of Saint Theresa....
Johnny Marr: bij the Smiths erg sterk, maar later bij The The (Mind Bomb)zeker niet mis
Keiji Haino: teveel gitaar-sm om op te noemen
Robin Proper-Sheppard: zowel Sophia (The River) als The Godmachine (Blind Man...aarrrgh)
Black Francis: gewoon alles van de Pixies kopen
Thurston Moore: Klangfarbenmelodie...and the Colorist Strikes Primitiv; maar aangezien die OUT OF PRINT is, begin ergens bij de oude Sonic Youth
Elliott Sharp: weet even niets, veel
Snakefinger: Chewing hides the sound/Greener postures en zijn werk voor the Residents. God hebbe zijn gitaar!
Nick Drake: luister naar een nummers als Fruit Tree (of de hele cd Five Leaves Left)
ook niet te versmaden: Robert Johnson (uitvinder van de blues???)
en inderdaad jnhk: Steve Albini in Big Black, Rapemen, Shellac (als producer vind ik hem ook niet slecht overigens...)

je hebt gelijk, daar had ik overheen gelezen. sorry.

Wat zeg ik, een erePLEK.

Ik vind een van de mooiste "soli" overigens die simpele claxonachtige toetertoon aan het einde van Queens Radio Gaga. Verder is Bryan May uiteraard een buttplug van het troebelste water.

Toch?

Verder heb ik in deze thread Wes Montgomery nog niet langs zien komen (wtf?) en is en blijft mijn favoriete gitarist Prince - geweldige slagpartijen, solo's met emotie en gevoel voor drama, geweldige geluiden, bizarre gitaren, idiosyncratische loopjes (het lijkt blues tot je het probeert na te spelen) en in recente jaren ook technisch en theoretisch uitgegroeid tot een virtuoos. Niet voor niets geven Clapton en George Benson zeer hoog van 'm op. Nu de gitaarbladen nog...

Speelde Joey Santiago trouwens niet al die leuke, semi-toonvaste, pixies riedeltjes ? Of deed Black dat ?

Hans Ryan is vlammend op barracuda, en serpentine....serpentine....SERPENTINE !!!

Jeugd Sentiment :

Bill Steer en Michael Amott van Carcass, Riff's als muren. En je solo's namen geven zoals "Humanure" "Human Jigsaw" en de topper "Gutted, hashed and deboned".

Angus, geen commentaar.

Satriani, laat op zijn selftitled album horen dat hij toch ook met gevoel kan spelen.

Dimebag Darell, de man, zijn gitaar en zijn sik.

Eerste post btw, hallo !

Dirk Heuff, tot '88 in Fatal Flowers. Live op z'n best, ook heel mooi op "Johnny D. is back". Heeft-ie na FF helemaal niets meer gedaan?

gisteravond met een vriend nog naar "You're Living All Over Me" van Dinosaur Jr. geluisterd. J Mascis is mijn gitaarheld. Hoe zijn gierende solo's zomaar "uit het linkerveld" komen aanwaaien (Sludgefeast, Kracked e.a.). Fenomenaal. Heerlijk nostalgisch luchtgitaar spelen. :)

duo's: ook hier is veel moois te vinden. naast de al eerder genoemde Verlaine/Lloyd-combi mogen ook Mercer/Million van the Feelies niet onvermeld blijven. Met name op "Crazy Rhythms" staan meerdere bewijzen van hun prachtig uitgedachte gitaarkunsten.

welkom Menno. helemaal gelijk wat the Pixies betreft, Santiago speelde daar de centrifugerende lead guitar.

Jan Akkerman, ach, los van het feit dat dat waarlijk de grootste lul onder de gitaristen aller tijden is, was hij enkel redelijk ten tijde van Focus. Sindsdien pielt de man maar wat. Zijn beste lick - Tommy - heeft-ie niet eens zelluf versonne.

Voorts vergat ik nog uit de 'foute' hoek: Alan Holdsworth en John Goodsall, jeugdhelden die ik nog altijd graag hoor.

En ik vond Billy Corgan als gitarist altijd uiterst aangenaam om te zien: alsof-ie het ding in de baarmoeder al vasthield.

De al genoemde BB King op de DVD Rattle and Hum
Lou Reed Op Songs for Drella& NewYork
The Edgetill the end of the world? (mijn platenkast is een grote bende dus ik kan de titel niet nakijken)

Hans Magnus Ryan - Motorpsycho
Redelijk traditioneel in zijn spel, maar kan wel sterk improviseren en legt heel veel gevoel in zijn solo's. Weet veel te doen met relatief weinig noten. En luistert ook erg goed naar zijn collega-bandleden.

Mike Keneally
Naast een absurd goede gitarist ook vooral erg sterk met harmonie en arrangement. Luister zijn solo-debuut Hat.

Frank Zappa
...al was het alleen maar vanwege zijn invloed op luitjes als Keneally en Vai.

Steve Vai
Ultieme stuntgitarist.

Lee Ranaldo/Thurston Moore
Mag dit gelden als één gitarist?

Kevin Shields-MBV
Sinds het ontdekken van Loveless mijn favoriete soundscape-gitarist.

J Mascis-Dinosaur Jr.
Wat een lead-geluid en wát een manier van snaren buigen (dat moet toch haast wel pijn doen?)...

Fredrik Thordendal-Meshuggah
Allan Holdsworth-epigonisme is hem niet vreemd, maar zeker voor metal-begrippen een unieke gitarist. Zijn solo-plaat Sol Niger Within (uit 1998) is een van de moeilijkste platen uit mijn collectie wegens veel ritmische moeilijkdoenerij en rare toonschalen, maar voor mensen als dhr. Teeling toch wel een aanrader.

En nog een hele trits jazz/impro muzikanten als John Scofield (zijn toegankelijker werk met Medeski, Martin and Wood zijn goede instapplaten), Wes Montgomery, Allan Holdsworth (absurd goede techniek, ultra complexe muziek, maar met een pracht geluid), en hier en daar nog wat indie helden als Dave Sardy, de Refused gitaartandem, Jim/Omar toen ze nog samen speelden in At The Drive-In, en Dan Hoerner van Sunny Day Real Estate.

Until The End Of The World heet het nummer van U2 met een hele mooie solo.

CDDB is tegenwoordig mijn platenkast.

Timmy,

Ik ben helemaal gek van van die funkgitaristen die alleen maar wahwah-en. Wat is op dat gebied dé plaat?

Heel fijn:
De solo van Robert Fripp in Boys van David Bowie – zo freaky hoor je ze tegenwoordig niet meer in de hitparade

De eindeloze solo van Frank Zappa in Willie The Pimp op Hot Rats

De noot die blijft hangen in de solo van John Fogerty in I Put A Spell On You van Creedence Clearwater Revival

Al eerder genoemd: de Black & Decker-gitaren van Steve Albini. Het intro van Kerosene op Atomizer van Big Black is weergaloos en het geluid volgens mij moeilijk te imiteren.

Curieus: het gepiel van Buckethead o.a. te horen in de supergroep Praxis (met Bill Laswell)

Tellen bassisten ook mee? Zo ja, dan wil ik graag Rob Wright van NoMeansNo en Masuda van Ruins nomineren. Die laatste speelt op zes snaren, dus da’s eigenlijk een gitaar.

Plotkin is toch bassist? Tenminste, bij Khanate wel.

Tellen bassisten ook mee?

In dat geval:
- Geezer Butler (schijnt ook een flinke vinger in de compositorische pap te hebben gehad bij Black Sabbath, ook qua riffs)
- Jeff Ament (vanwege Black en vooral Oceans)
- Tracy Pew (She's Hit!)
- Bernard Edwards (King of Disco)
- Bill Gould (Faith No More)

De soundtrack van Shaft door Isaac Hayes is dé wahwah-klassieker. Verder is een goedkope Temptations-verzamelaar ook een aanrader (zo'n motown's greatest ding ofzo), omdat Wah-wah Watson daarop heel veel gitaar speelt (Papa was a Rolling Stone, Cloud Nine, Psychedelic Shack, Ball of Confusion). Diezelfde wah-wah (die eigenlijk gewoon Melvin Rgalin heet) speelt heel subtiel en melodisch wah-werk op Marvin Gayes Let's Get it On. Ook op Ohio Players-verzamelaars kun je veel lekkere wah-riffs horen. En verzamelaars met Blaxpoitation-soundtracknummers zijn altijd wah-feesten. Curtis Mayfield's Superfly is in dat genre de mooiste plaat vind ik, maar dan weer wat minder een wahfestijn. Verdere mooie wahwah-momenten:
-Son of Shaft van de Bar-kays (en dan vooral live op de Wattstax soundtrack)
- Just Kissed My Baby van de Meters (2x gesampled op PE's Yo! Bum Rush The Show)
Maar goed, Shaft en de Temptations zijn wel echt het summum wat dit betreft...

james plotkin doet nu samen met stephen o'malley en aaron turner erg goede zaken onder de noemer lotus eaters. naargeestige drones en donkere ambient; in ieder geval is hun snarenwerk hier bijzonder inventief.

Tot mijn absolute gitaarfavorieten behoren:

* Jeff Buckley: vooral vanwege zijn fabelachtige melodie- en akkoordenkeuze
* John Parish: omdat hij van die karakteristieke en krachtige melodieën weet te verzinnen (o.a. bij PJ Harvey)
* John Frusciante: omdat hij zo bezield speelt.

Maar mijn aller-allergrootste gitaarheld is:

* Prince

Hij is voor mij de ultieme gitarist. Ik zie bij hem geen enkele ruimte voor verbetering. Hij heeft de onwaarschijnlijke combinatie van een buitengewoon gevoel voor zowel ritme als voor melodie, en aan alles in zijn gitaarspel kun je terughoren dat hij een geniaal arrangeur is. Zijn partijen zijn altijd perfect op maat gesneden, en bovendien speelt hij met een virtuositeit en trefzekerheid die naar mijn gevoel onovertroffen is. Bovendien ben ik gek op zijn solo's; hij is de enige gitarist die me met een gitaarsolo aan het huilen kan krijgen.

HET wah-wah nummer van DE wah-wah plaat is natuurlijk I Got A Thing van de eerste van Funkadelic. Een nummer waar vervolgens het gehele ouvre van de Red Hot Chili Peppers op geschreven is.

Marco: oh man ik heb geprobeerd bij "schoon" slag-gewah te blijven maar als je in het psychedelische solowerk komt is die LP inderdaad ongegevenaard, zelfs misschien wel niet door Hendrix zelve. Overigens hebben de RHCP welgeteld één eigen lekker wah-riffje, te weten Yertle The Turtle. Dat waren de dagen, hoewel Slovak (zoals te horen op Out in L.A.) live niet bepaald een wonder van strakte was. Wat ook geldt voor Asheton trouwens, maar bij de Stooges trek ik dat dan weer wel.

En om die twee bij elkaar te brengen: Prince z'n wah-werk op The War, Beautiful Strange, outro van Let's Go Crazy e.v.a. is de shit!

Slechtste gitaristen (dwz. smakeloze): Steve Vai en Joey Satriani. Ook Carlos Santana bakt er niets van.

Tja, vernieuwend? Virtuoos, maar zonder de nadruk op techniek (zoals Vai en Satriani muziek verkrachten). Geweldig gitaar geluid.

Een subjectivist met een objectieve mening? Knap hoor.

Ik behoor niet tot het gilde Subjectivisten, ben slechts een arme forumbezoeker.

Hoe komt Joe Satriani toch aan die reputatie? Over het algemeen heeft de man een vrij bluesy stijl, die weliswaar nogal gelikt is, maar zeker niet wordt gekenmerkt door eindeloze notenpielerij.

Die ja.

Steve Rothery (Marillion).

En nee, ik ben al jarenlang geen 'symfo' meer...
Verder kan ik het snarenfietsvrije gitaarspel van bijvoorbeeld Neil Finn en Steve Buck wel waarderen.

Nederlandse helden: Toon Moerland (Hallo Venray) en Theo de Jong (Serenes).

Steve Wynn neemt meestal ook erg prettige gitaristen mee op sleeptouw; Chris Brakow bijvoorbeeld.

laatste toevoeging: James Mankey (Concrete Blonde)

Geen popmuziek, maar Django Reinhardt is natuurlijk onovertroffen, op de voet gevolgd door Emmet Ray, die overigens een groot bewonderaar was van Reinhardt ;-)

Heeft een heel mooi akoestisch album dat naar de naam "Eye" luisterd.

Je hebt gelijk Olaf, maar toch moet je nog eens naar die "akoustische Devotion and Doubt" (demo's vooraf) luisteren die ik je gegeven heb, daar is zijn spel erg goed.