Het schaduwkabinet: week 43 - 2009

DSB is deze week dan eindelijk gebost. Wij zien door de bomen ook het bos niet meer. Maar dat komt enkel door onze lijstjes uit het:

Schaduwkabinet

We luisterden naar: Zappa, Pixies, Rammstein, Aaron Martin, Hauschka, Kumisolo, Wild Beasts en "Ecstatic Mutations" en Naldjorlak I, II & III. En keken naar: DSB commercialen Let The Right One In.

@Ludo: Wild Beasts heb ik ook vandaag binnen, waarover volgende week meer...goede tweede plaat zeg ik alvast

benieuwd. ik heb 'm een week gedraaid, fijne plaat, maar wordt er nog niet j**rl**stenthousiast van zeg maar.

Niet speciaal gericht tegen The Pixies, maar ben ik nou de enige die een probleem heeft met dat hele "we-spelen-een-klassiek-album-helemaal" fenomeen? Zo duf, zo ongegeneerd "we kunnen niks nieuws verzinnen", de...err...museumificatie van rock plus een niet onbelangrijk met de special-edition-Blue Ray 2.0-met vijf bonus cd's Doolittle kunnen we ook niks meer verdienen dus nog maar een keer live ons geld ophalen. Ja? Nee?

museumificatie van rock

ik liep er, tussen het als een dolle joetjoeben van recente pixies optredens door, toevallig ook over na te denken.
maar waarom zou alles altijd maar nieuw en recent en actueel moeten zijn? in de klassiek muzieke wordt ook alles uit den treure herhaald. blijkbaar kan het met rockmuziek ook die kant op gaan. doolittle mág van mij best in het museum. (overigens is het ook zeer aannemelijk dat ik nu allerlei redenen loop te verzinnen omdat ik gewoon kim deal eindeloos gigantic wil horen zingen. nee, dit staat niet op doolittle maar spelen ze toch). er zit overigens wel een rare kink in het 1-op-1 vertalen van een album naar het podium. een plaat werkt, als het goed is, ánders dan een live-optreden. qua sequencing. het wachten is op de eerste band die in dit kader na het spelen van de reguliere liedjes een kwartier wegblijft en dan terugkomt voor die 'experimentele' (ie. kutte) bonustrack....

(en kim deal glimlacht *altijd* zo op het podium. heeft, volgens mij, weinig met de amsterdamse coffeeshops te maken)
(frank black was, op twitter, vooral te spreken over de wasserettes in amsterdam. stoned worden kun je overal op toer, maar een goeie wasserette is niet zo maar te vinden.)

Omdat rock 'n' roll juist een reactie was tegen alle instituties is het ironisch als het zelf een instituut wordt. Musea en dergelijke representeren oud en oud = slecht, volgens rock 'n' roll idealen, denk ik.

Persoonlijk mag ik best genieten van een 'klassieker' (ik mag ze ook graag zelf bepalen), als het zo'n consensus wordt, zoals gister nog over Kind Of Blue bij DWDD, dan krijg ik die Dulferneigingen. Het is idolatrie, en daar ben ik geen fan van.

idd Martijn. 'Pop will eat itself' zou ik zeggen. Omdat het iets voor jonge mensen is, is de houdbaarheid van de gemiddelde band vrij kort en ben je snel oud en niet meer relevant. De tieners die van hun zakgeld cd's of lp's kochten hebben nu een carriere en kunnen bandreunies mooi sponsoreren, zoals die van The Pixies. En critici hebben Black en Deal door de jaren heen ook gek gezeurd over een reunie, zodat die ook gedacht moeten hebben dat een reunie meer centen en waardering oplevert dan beider solo-carrieres.

Dat hele 'Kind of BLue'-item van gisteren had heel interessant kunnen worden (Dulfer kwam even op dreef) maar werd uiteraard weer afgekapt (gebeurt daar altijd als het te inhoudelijk dreigt te worden). De grap is dat iedereen elkaar napraat dat 'Kind Of Blue' een klassieker is, zodat het ook een klassieker wordt. Omdat iedereen het zegt, en dan moet het wel zo zijn.

Dat mensen die normaal niks met jazz hebben er zo weg van zijn vind ik eerder verdacht dan een aanbeveling.

Ik heb 'm trouwens nooit gehoord (staat dus ook niet in de kast, Matthijs ;) ).

Ach, Kind of Blue is niet zo eng-jazz met van dat zenuwachtige getoeter, dus veilig om bij De Volkskrant als cultureel-correct te verkopen. Mooie plaat hoor, maar wat zou het verfrissend zijn als ze eens een keer een andere plaat, weet ik veel van Eric Dolphy of Ornette Coleman zouden nemen, doet echt geen pijn. ;) Het is allemaal zo saai, zo op bezoek bij Matthijs, zo "Ge-WEL-DIG!".

voor mij is Kind of Blue (paar keer geprobeerd) een beetje een plaat van "oh die (heel bekende) melodie komt dus hiervandaan" en dat dan x5.

de grap is dat juist omdat 'Kind of Blue' zo niet-nerveus maar juist ontspannen en losjes klinkt, mensen het als lounge opvatten. 'Sfeer' zoals Mantel zei. De muziek stoort totaal niet als achtergrondmuziek (leuk compliment voor musici!). Maar er zijn zoveel andere goede jazzplaten van Davis, waarom nou juist deze?

Het was volgens mij muziek-technische sowieso wel een Grote Stap Voorwaarts (alleen zonder Grote Gebaren). Dat hij makkelijk in het gehoor ligt en een aantal winnende melodieën heeft helpt ook. Verder is het veel imago, makkelijk in te passen in zo'n Levi's jaren '50 plaatje, negers-in-pakken die geconcentreerd toeteren, mooie z/w foto's, niet voordat ze boos werden en piep-knor gingen doen. Iets als Bitches Brew is vele malen moeilijker te vangen in zulke afgebakende ideeën (en veel mensen worden van die muziek wél zenuwachtig. :)

Veel mensen worden erg snel zenuwachtig, meestal waar ik het interessant ga vinden. :)

Ik denk dat we hier allemaal wel "last hebben" van dat fenomeen. ;)

Is het trouwens 50 jaar geleden of zo dat Kind of Blue uitkwam, dat het een Kwebbelhoofd-waardig item was?

ja dat en Davis op 1 in een jazzpoll op Radio 6 geloof ik.

Ik vond Dulfer gister weer echt een arrogante kwal...wat een ego in dat grote hoofd; en alles wat de ander zegt is niet waar, ook al sprak hij zich daardoor een aantal maal tegen

@Omar: het principe lijkt wellicht duf, ook ik had er bedenkingen tegen vooraf. Maar het was live zo steengoed en met zoveel extra's dat er niets dufs te vinden was.
@Joris: I know, maar voor het verhaal was dit leuker (vond ik) :-)

Kind Of Blue vind ik een lekker relaxte plaat. Bijna net zo kalm als Ascenseur Pour L'Echafaud, die ik nog net iets spannender vind en die de nacht zo mooi van een soundtrack voorziet. Ik heb dan weer niets van Dulfer in de kast en dat blijft zo!

Ik mag Dulfer graag horen, maar bij voorkeur zonder saxofoon in z'n hoofd. :)

Maar het was live zo steengoed en met zoveel extra's dat er niets dufs te vinden was.

Prima toch dan? Sonic Youth doet Daydream Nation zal ook fantastisch zijn geweest, maar ik zie me nooit naar zo'n concert gaan. Misschien heb ik er wel moeite mee dat het niet zo lang geleden lijkt dat ik The Pixies in Paradiso zag (voor 17 piek of zoiets?) en dan blijkt het alweer 20 jaar geleden....pfff.

Dat radioprogramma van Dulfer, Hothouse(?), was altijd fantastisch...en het blijft een Slayer-fan nietwaar?

Ja, jammer dat ie toch wel danig out-of-the-loop is. Bedoel, met Reign of Blood ben je toch ook nauwelijks hipper dan met Kind Of Blue.

Reign In Blood …

Nou de dag dat ze bij DWDD gezellig gaan keuvelen over hoe fantastisch en klassiek Reign In Blood is ligt denk ik toch in de verre toekomst.

Zat al te denken wat het voor metal zou zijn in de reeks:

"Ik hou ook van jazz hoor, kijk maar: Kind of Blue."
"Ik hou ook van reggae hoor, kijk maar: Exodus."
dan wordt toch:
"Ik hou ook van metal hoor, kijk maar: Metallica."

Toch?

Dat is ook wel zo, maar 22 jaar, er is toch echt wel wat relevants uitgekomen sindsdien.

Zat al te denken wat het voor metal zou zijn in de reeks:

"Ik hou ook van jazz hoor, kijk maar: Kind of Blue."
"Ik hou ook van reggae hoor, kijk maar: Exodus."
dan wordt toch:
"Ik hou ook van metal hoor, kijk maar: Metallica SunnO)))."

Toch?

http://www.vkblog.nl/bericht/283098/Bestaat_er_zoiets_als_duivelse_muziek%3F

("Is Sunn O))) metal? Ik denk het niet, daarvoor klinken ze te extreem.")

Als ik zo'n gruntende zanger hoor, ik zie die vuisten weer duivelshorentjes maken en ik zie op een podium weer een dubbele bassdrum, dan weet ik al weer genoeg.

Wij weten ook genoeg: Gijsbert Kamer doorziet niet het spel tussen ridiculiteit en ernst dat de kern is van metal. Voor straf moet hij al artikelen over wigger slam op Metal Inquisition lezen, net zolang tot hij het licht ziet.

doorziet niet het spel tussen ridiculiteit en ernst dat de kern is van metal rock 'n roll.

"Ik hou ook van metal hoor, kijk maar: SunnO)))."

LOL. Sorry. (al verwacht ik weinig Sunn o))) cd's bij mensen te vinden)

("Is Sunn O))) metal? Ik denk het niet, daarvoor klinken ze te extreem.")

Jokers, daar zakt je broek in ontelbare dimensies van af. :)

Zie zie zie...zelfs als het niet over metal gaat, gaat het er toch weer over ;-)

Eej, Dulfer begon hè ;)

:-)

Ja uh, als Gijsbert Kamer metal gaat begrijpen vind ik er niks meer aan natuurlijk, dus laat 'm maar lekker.

doorziet niet het spel tussen ridiculiteit en ernst dat de kern is van metal rock 'n roll.

Dat is waar. Zou Kamer ook zeggen: "Die theatrale gilletjes van Little Richard en die overdreven heupbewegingen van Elvis Presley, dat verpest het voor mij"?

Ja, maar dan zit 'ie daar straks met z'n 180 grams Monoliths & Dimensions op dat onbewoonde eiland, da vinnik dan ook weer zo zielig.

xp

Dat gebrek aan inzicht mbt humor/ernst is volgens mij typisch een kwaaltje voor de Grote Boodschapjongens van de sixties- en punkgeneratie.

bij dwdd worden alleen maar dingen de hemel ingeprezen die tot de "algemeen aanvaarde klassiekers" worden beschouwd. soms is dat terecht (meestal alleen maar saaaaai), zoals met kind of blue. prachtige plaat die ik niet kan aanprijzen aan eenieder die in de jazz wil stappen. perfect geluid, mooie solo's zonder dissonanten, prachtige thema's; wat de meeste jazznieuwelingen echter het meest zal aanspreken is de rust die de muziek uitademt. nu nog vind ik het een album dat zowel goed op de achtergrond gedraaid kan worden zonder dat iemand zich er een buil aan valt, als een album dat bij echt luisteren een machtig mooie ontdekkingstocht blijft. dus ja, kind of blue zou bij iedereen in de kast moeten staan. en natuurlijk heeft miles davis nog veel meer goede en betere platen (don't get me started), maar geen enkele plaat koppelt al die bovengenoemde kwaliteiten aan elkaar.
ik zie trouwens erg uit naar de dag dat bij dwdd een metalplaat (welke dan ook) zonder omhaal helemaal de lucht in wordt geprezen, door een panel van kenners (er schieten me direct wel wat mensen van dit forum te binnen ;-)

ik zie trouwens erg uit naar de dag dat bij dwdd een metalplaat (welke dan ook) zonder omhaal helemaal de lucht in wordt geprezen

Fat chance. Zag je die glazige blik van van Nieuwkerk toen Dulfer Slayer noemde?

Uhm, na Bas' verhaal ga ik toch Kind of Blue maar eens uit de kast trekken. Heb 'm op lp, maar zelden (nooit?) gedraaid. Ken het materiaal wel goed via een geweldige liveplaat uit 1960 (Stockholm) uit die cheapo Giants of Jazz serie. Vroeger vooral veel gedraaid vanwege de solo's van Coltrane, waar ik altijd veel meer fan van ben geweest dan van Miles.

niet genoeg kan aanprijzen.

Was wel duidelijk hoor ;)

Zag je die glazige blik van van Nieuwkerk toen Dulfer Slayer noemde?

LOL, dat deed hij dus weer? (Slayer noemen, sorry het blijft cool.)

dat is dan echt het enige, voor de rest was het een arrogante kwal, die dom en niet consequent uit de hoek kwam...dat heb ik elke keer als ik hem zie; zit hem ook wel in die nasale, ongeinteresseerde Amsterdamse babbel die ook zijn dochter overgenomen heeft

muzikale ontdekkingen deze week:

jim o'rourke - the visitor
met dank aan eric van rees natuurlijk. ik heb o'rourke altijd absurd eclectisch gevonden, waarbij ik zijn experimentele werk (drones, glitch, improv) echt geweldig vind, en zijn popwerk heel erg niet spannend, veuls te glad en vooral heel saai vind. naar aanleiding van eric's stuk the visitor toch maar eens een kans gegeven. en hoewel erg glad, te perfect (want geen enkel muzikaal weerhaakje) en eigenlijk veel te dicht tegen jaren zeventig mor aan, werkt het toch aan alle kanten: the visitor is waarlijk prachtig. de combinatie van makkelijke inhoud en moeilijke vorm (één nummer van 38 minuten, volledig instrumentaal) is origineel zoals je nog maar zelden tegenkomt. heb hem direct besteld. muchos gracias eric!

paradise lost - faith divides us - death unites us
12e studioalbum in 19 jaar, dat doen er maar weinig tegenwoordig. nu zijn de mannen helemaal terug naar eerdere tijden, want alle elektronica is eruit geflikkerd; wat er overblijft is zware metal zoals die ook op icon, draconian times en shades of god (in iets mindere mate) te horen. nu wel met een modern jasje (gelukkig), en geen moment klinkt het gedateerd. ook kunnen ze niet uitwissen dat ze een superieur popgevoel in hum melodieën kunnen leggen, maar het overgrote deel is toch echte echte metal; veel complexer dan ze in jaren hebben gemaakt, vol onverwachte riffwendingen, en zeer goede zang (variërend tussen bijna-grunts en james hetfield-meets-dave gahan-achtige cleane vocalen). of hij beter is dan de vorige in requiem (zoals op veel plaatsen op het net inmiddels te lezen is) valt nog te bezien - want die plaat vond ik echt de beste sinds gothic - maar een heerlijke plaat is het absoluut.

@JWB - Dulfer moet je niet luisteren, maar lezen, met name Jazz in China. Tijdens slapeloze nachten grijp ik hier regelmatig naar terug, ter verkrijging van goede luim. De kwesties en rugnummers zijn inmiddels allemaal verjaard, maar gottegot wat schrijft die man goed en grappig en met kennis van zaken over jazz.... geniaal. Hij zou zijn pen weer moeten oppakken!

ok, nu maak je me heel nieuwsgierig; het werkt ook vast beter zonder die stem...

....en dat was niet cynisch bedoeld (mocht dat zo gelezen worden)

spam: http://www.multi-panel.nl/ nieuw websiteje, houwtjetouwtje html. maar wel behoorlijk volledig. (ik mis nog 2 hoesjes en 1 recensie) (vooral dat laatste is jammer, was een goeie maar kan 'm zelf via de wayback machine van Archive niet te pakken krijgen)

oh en ik heb die 2e plaat die uiteindelijk nooit werd uitgegeven maar als download beschikbaar gemaakt.

@bas: Ik kan echt weinig met die nieuwe Paradise Lost. Het klinkt me allemaal teveel als een vast trucje, waar Paradise Lost toch altijd een band was die altijd risico's nam.

Plaat die wel een goede eerste indruk achterlaat: Skitliv - Skandinavisk Misantropi. Klinkt als: Darkthrone covert Solstafir.

Sakkerloot de Fever Ray RA-podcast is duister en fantastisch. Mercury Revs 'BLue & Black'! Entombed! Suicide! Shackleton! En de (voor mij totaal onbekende) creepy kankerherrie van Burial Hex, etc, etc.

@ martijn: paradise lost doet toch al jaren een kunstje? de ene keer wat beter dan de andere keer, maar slecht is het nooit, en deze nieuwe bevalt me erg goed qua doom en heavy gehalte. en ik kan niet zeggen dat ik de sound op deze nieuweling nu veel gladder vind dan op de vorige zes albums. maar wellicht komt het gewoon door mijn zwak voor de band.

@bas: Mijn recensie was volgens de promotor van CM de eerste slechte in de Benelux, dus het ligt eerder aan mij. ;) Voor mijn gevoel is de fut er een beetje uit, net zoals de fut eruit was op One Second.