Het schaduwkabinet: week 39 - 2010

"Veel mensen zullen zeggen: tjonge, jonge, dat dat er ook in staat.", aldus Rutte na het bereiken van een akkoord na 3 maanden onderhandelen. Voor een sneller resultaat waar ook menigeen tjonge, jonge zal roepen zijn uiteraard onze lijstjes uit het:

Schaduwkabinet

We luisterden naar: Arcade Fire, Ólöf Arnalds, Phonophani, Zbigniew Preisner, Ringinglow, Skunk Anansie, Supersilent, Richard Youngs, Sufjan Stevens, 2562 (2x), Sharon van Etten, Иво Папазов и Оркестър Тракия, PMMP, 陰陽座 (Onmyo-za), Killing Joke, Atlantean Komplex, Mirror Of Deception, Unearthly Trance, Árstíðir lífsins, Dordehuh en Autopsy.

Christian Mistress - Agony & Opium (EP)
Mijn nieuwe favoriete band. Een soort verbeterde, NWOBHM-opgevoerde versie van The Devil's Blood uit Portland. Rauw, punky en lekker opgefokte riffs. De zangeres doet een combinatie van Grace Slick en Bonnie Tyler waar ik helemaal plat voor ga, al zou ze in de toekomst nog een hoop winst kunnen boeken door wat meer te variëren in haar zanglijnen.

Dawnbringer - Nucleus
Chris Black klust(e?) regelmatig bij in Nachtmystium, maar persoonlijk vind ik zijn eigen bandje Dawnbringer veel beter. Was voorganger In Sickness and In Dreams (2006) nog gevuld met heerlijke korte schetsmatige oldschool throwaways, over deze ambitieuze nieuwe is duidelijk langer nagedacht. Blackened space NWOBHM, zou ik het noemen, met ook wat doom her en der. Cerebraal, omfloerst, ter zake kundig en indrukwekkend.

Enslaved - Axioma Ethica Odini
Deze plaat gaat de eindejaarlijstjes domineren; niet noodzakelijkerwijs de mijne, maar ik zeg het maar vast. Misschien wel de beste fusie tussen prog en extreme metal tot dusverre, met name qua clean/harsh vocalen prachtig in balans: opener 'Ethica Odini' heeft mede daardoor (die riff mag er ook wezen) het beste metalrefrein van 2010. Ander hoogtepunt is Singular, een proghoostandje met Mastodonriffs en een werkelijk goddelijke blackmetalversnelling halverwege.

Red Horse - Red Horse
John Gorka speelde afgelopen maand tijdens zijn fijne optreden in de bovenzaal van Paradiso al een paar liedjes ("If These Walls Could Talk" en het nota bene verdacht veel op Green Day's "Basket Case" lijkende "Don't Mind Me") van deze plaat, die hij opnam samen met Eliza Gilkyson en vaste samenwerkster Lucy Kaplansky. Zoals Gorka op de van hem bekende droogkomische manier nog zei, ze hadden zich eigenlijk gewoon Gilkyson Gorka Kaplansky willen noemen, "but that's just too many K's". En het klinkt teveel als een advocatenkantoor, zou ik willen toevoegen. Ze zingen vooral om beurten elkaars liedjes op deze eerste Red Horse plaat, alsmede wat covers, waaronder Neil Young's "I Am A Child" als opener. Kleine, sobere, sympatieke americanafolk met een paar pareltjes, zeker de moeite waard.

Anaal Nathrakh @ Baroeg (24/09/10)
Wat Martijn zegt, basically. Ze zijn er sinds de vorige keer dat ik ze zag (2006/2007?) qua presentatie een stuk op vooruitgegaan, maar het blijft behelpen live, is gewoon bijna niet te doen om het plaatwerk goed op een podium uit te voeren. Mijn tip zou zijn Nick Barker inhuren, dat zou wel eens verrassend goed kunnen uitpakken.

Indica - A Way Away
Martijn B. aan de PMMP, ik aan de Indica :) Vijf Finse dames die klinken als Nightwish dat the Go-Go's covert, zo omschreef Decibel ze laatst. Meestal valt dat in de praktijk nogal tegen, maar als hun nieuwe single 'Precious Dark' girlypopmetal met steelguitar blijkt te combineren dan is mijn weerstand natuurlijk gebroken, om het zacht uit te drukken...

https://www.youtube.com/watch?v=mYxXvTpjwDw

Autechre - Move of Ten. Eindelijk eens de tijd genomen om voor deze E.P. te gaan zitten. En hij bevalt erg goed. Misschien iets minder spectaculair vergeleken bij Oversteps maar het ademt een plezierige eenvoud uit (relatief dan hè) die Autechre wat mij betreft wel verder mag uitbouwen.

Marcel Dettmann - Dettmann. En doet ook nieuw licht schijnen op het debuutalbum van Dettmann waar ik al een tijd mee worstel. Vond het eerst weinig spectaculaire minimal maar de gruizige sfeer doet het erg goed in combinatie met Autechre. Desondanks moeilijk in een keer uit te zitten.

Model 500 - OFI. Hoera! Come-back. Eindelijk weer eens nieuw werk van Juan Atkins en, jahoor, ouderwets goed. Net als die Mad Mike remix. Je hebt zeursmurfen die klagen over "doet niets nieuws". Gewoon negeren.

Marc Ribot - Silent Movies
Vergelijkbaar met 'Saints' uit 2001, een solo-album met opvallend melodieuze en toegankelijke muziek. Meestal speelt Ribot akoustisch gitaar, met spaarzame overdubs op electrisch gitaar en af en toe vervreemdende buiten-opnamen die de muziek van nog meer sfeer voorzien. Het mooist zijn de opnames aan het eind van de cd.

Hoeveel versies van Station to Station heeft een mens nodig?

Hoop toch stiekem op een Low of "Heroes" versie.