Het schaduwkabinet: week 7 - 2011

Een diner, een etentje, een avondmaal, een bord met warm eten, iets om in je maag te plempen...whatever! Iets om echt je tanden in te zetten zijn onze lijstjes uit het:

Schaduwkabinet

We luisterden naar: Pien Feith, Stranded Horse, …And You Will Know Us By The Trail Of Dead, *AR, James Blake, Marianne Dissard, Heinali, Mogwai, Peaking Lights, Tim Hecker, Bright Eyes, Toro Y Moi, Iron & Wine, Talk Talk en Kleine Viezerik. En gingen naar: Nile en Melechesh. En keken naar: Farewell My Concubine, True Grit en Black Swan.

LOL WTF Arcade Fire enzo, maar verder een paar echte topwinnaars dit jaar bij de Grammys: Lady Antebellum (ook al was hun vorige plaat beter), Miranda Lambert (die prachtig accepteerde met "Thank y'all & I love country music!")en (zooooo terecht) Patty Griffin. Oh, en Maiden natuurlijk. Volgend jaar clean sweep voor Team Swift, kanniemisse :)

Wat trouwens écht niet meer kan anno 2011: vinyl zonder downloadcode. Tot nu toe 4 nieuwe LPs gekocht dit jaar, 4 keer *fail*!

Heb je een downloadcode nodig om te downloaden joh? ;)

Ja nee ja, maar kom op zeg, lijkt me toch een kleine moeite en niet meer dan normaal qua service >:|

Ben zelf een rare geloof ik, aanschaf betekent voor mij meestal wissen van de HD/iPod. :)

Zo kan het dus ook: Vandaag ontvangen, de Doombox EP van cine-grinders Graf Orlock. Een clear vinyl 10" die ook op CD zit bijgevoegd met als bonus tracks de *complete* back catalogue van de band, én een geniale doe-het-zelf verpakking die je in/uit elkaar kunt vouwen tot een bdoombox. Awesome :)

Een eerdere CD van Graf Orlock kwam trws inclusief facehugger:

http://www.collective-zine.co.uk/upload/119-graf.jpg

Toro y Moi - Underneath the Pine
Recensie in The Wiret maakte me nieuwsgierig maar dit is toch niet helemaal mijn ding. Soms gaat het de goede kant uit maar het is mij iets te wee, te indie-op-zijn-slapst-gezongen.

Miles Davis - Bitches Brew Live
De kluis met opnamen moet nu toch bijna leeg zijn. Voordat Miles zijn meesterwerk opnam heeft hij toch live zitten te oefenen. Dit zijn dus zeg maar de protoversies waarin je al bepaalde thema's en de algehele feel herkent. Vraag me soms af wat de boze jazzfan destijds hier nou aan kon irriteren, kom vooral op de drums die wat gespierder zijn dan men waarschijnlijk gewend was. Interessant voor liefhebber maar het mist net die wazige-aquatische studiolaag die Bitches Brew zo fantastisch maakt (en de liveversies van Black Beauty -na de release van BB- zijn al veel meer gefocust.)

Dirtbombs - Party Store
Dirtbombs dat klinkt op een of andere manier als een Martijn Ter Haar collectief. Detroit garagerockers, je weet toch. Party Store doet het onvermijdelijke: Detroit techno klassiekers coveren. Afwisselend resultaat, maar ik ben vooral gecharmeerd van de 'Alleys of my Mind' en 'Cosmic Cars' versies, blijkbaar gaan Cybertron en garagerock toch het best samen.

Björk de studio in met Omar Souleyman …

En ja, die Toro y Moi is mij ook wat te weeïg, dacht ff dat ik 'm beter vond dan de vorige, waar dat 'hé, je dolby c knoppie zit nog ingedrukt' effect ook al snel verveelde.

'hé, je dolby c knoppie zit nog ingedrukt' effect

hehe...hoe accuraat.

kende toro y moi tot vorige week niet, en dat had ik graag zo gehouden.

Toro Y Moi is echt zo een hippe band waardoor ik denk: "Ik ben gewoon een ouwe lul, ik snap dit niet."
Dus luister ik maar naar ouwelullenmuziek, zoals dit:
https://www.youtube.com/watch?v=YGxGDD5h3Og

Nou en ik ben pas echt oud, maar snap dit ook niet...ouwelullenmuziek is an sich prima, maar dit is vleesch noch visch...kings of leon meets toto of zoiets zots...???

Het raakt idd aan bands/sounds die niet goed lagen/liggen in 'alto' kringen. Onder het mom van vage herinneringen aan radiohits en radio in de jaren tachtig waren we natuurlijk tegen (al moet ik zeggen dat veel van hun referenties precies stroken met de tijd dat ik popmuziek, via de radio, ontdekken, want ik was wat later omdat er vrijwel geen popmuziek in huis was tot ik er zelf achteraan ging). Mid jaren tachtig zat ik de top 40 nog uit te pluizen en nam ik Ben Liebrand's Mini Mix nog elke week op terwijl ik met een oudere broer wellicht al aan de VPRO was geweest. :)

Mid jaren tachtig zat ik de top 40 nog uit te pluizen en nam ik Ben Liebrand's Mini Mix nog elke week op

Gelul ik heb je toen al bij D.A.F. in Paradiso gezien. ;)

Nee, hier precies hetzelfde. Die Rival Sons Rock gaat mijn hoofd van tollen: een kopie van een jaren 80 band die een jaren 60 band kopieert. (Dan zou je door het kopie-effect een soort plezierige wazigheid verwachten maar het is het tegenovergestelde: het is echt kraakhelder.)

… het is echt kraakhelder.)

Waar is me dolbyknop? :)

Jeutje, maandagochtendhumeurtje allemaal? Dat is nou *HARDROCK* jongens, maak 't nou niet moeilijker dan 't is. Ik vind het vet hoor Martijn ;)

Speaking of which:

https://www.youtube.com/watch?v=3Um5vBRYawI

Ik ga n.a.v. Classic Albums, wat natuurlijk een blank rockistisch bolgwerk is, toch eens naar Machine Head luisteren. Die making of's zijn toch altijd wel leuk, al ga ik Bat out of hell toch niet opzetten, al staat die lp wel in de kast. :)

Ik zag het zaterdag even voorbij komen maar dacht dat het over In Rock ging, die interesseert me niet zo. Machine Head >>>>> In Rock.
Wel erg onder de indruk van Gillans witte pak tijdens een tv-optreden. Klasse hoor.

Ik ken Deep Purple nauwelijks, dat vond ik allemaal ouwbollig als jonge opgroeiende metalhead. Door dat doodgespeelde Smoke On The Water ook later nooit heel erg veel enthousiasme gevoeld om het te gaan checken. Behalve dat die riff wel iets verfijnder blijkt dan je al die gitaristjes hoort doen is zo'n nummer als Pictures Of Home toch best wel leuk, al ken ik de Yngwie Malmsteen versie nu veel beter. :)

Beatclub dus:

https://www.youtube.com/watch?v=LRt3PIDER94

"like Steven McQueen, Mickey Mouse and that lot." LOL

De Wickie de Viking vibes waren blijkbaar groot destijds. ;)

vond ik allemaal ouwbollig als jonge opgroeiende metalhead

Same here, basically, heeft nooit zo tot de verbeelding gesproken als Sabbath (hoewel ik dat ook vrij lang als hippiebloozegepiel heb beschouwd), Zep of zelfs Rainbow. Heb de hele rits LP's tot en met Come Taste the Band in de kast staan, maar eigenlijk alleen verzamelaar 24 Carat Purple echt veel gedraaid. Heb ze eind jaren tachtig nog wel in Ahoy gezien, met Joe Lynn Turner op zang en *Vixen* als voorprogramma :)

hippiebloozegepiel

Wat het ook hier en daar ook is. Ik vind die klassieke Sabbath albums geen van alle van voor tot achter geweldig, al kan dat ook komen omdat ik van die waardeloze Castle Communications uitgaves heb met vage bonussen.

Vixen de girlgroup en niet die van Hawaii naar ik aan neem. :)

Jaja, het girlie metal zaad werd al vroeg geplant, ofzoiets.

24 Carat Purple was de allereerste elpee die ik kocht. Waarna ik er achter kwam dat Child In Time er in een liveversie op staat. En die haalde het niet bij de studioversie, vond ik. Ik ben altijd meer geïnteresseerd geweest in dat hippiebloozegepiel dan in die eighties metal. Toch heb ik Machine Head begin dit jaar pas voor het eerst beluisterd. Verrassend goed. Zitten genieten van die docu. Zelfs Ritchie Blackmore kwam sympathiek over.

80s metal als in?

Bedoel, Priest, Venom, Maiden, Metallica, Slayer, Testament, Possessed, Death … kan wel wat kanten op. ;)

Wel allemaal > hippiebloozegepiel, daar niet van.

Die tracklist van 24K is eigenlijk achterf gezien behoorlijk ruk ja, zonder "Highway Star" of "Hush" en met al die livemeuk. Was ook mijn eerste DP plaat.

Ik zou trouwens zweren dat ik Sabbath ooit "die maillotmaloten uit Huize Avondrood" heb genoemd, maar ik weet ff niet meer waar/wanneer ;)

Ik vond Priest, Venom, Maiden, Metallica, Slayer, Testament, Possessed, Death wel okee, maar hippiebloozegepiel ook, en die albums waren meestal goedkoper. Altijd al een vinyldrang gehad.

x-post hehe!

Metallica > Priest > Sabbath > Slayer > Death. Voilà de eeuwige metal top 5, gratis & voor niks :)

Te lezen als Metallica groter dan Priest, etc?

Vinyldrang had ik toen nog geen geld voor. Vinyl van de bibliotheek en dat dan op een bandje.

Agent Steel > Death Angel > Suicidal Tendencies > Queensryche > Tyrant
;)

Da's een veel leuker lijstje, maar geheel onwaar helaas ;)

'fraid so yeah

misschien Tyrant eruit Samson erin dan. maar dazalniehelpe

Leuk draadje bij de buren. Gene Hoglan schreef een groot deel van de Dark Angel klassiekers.

Ik ben ook wel van hippiebloozegepiel, maar dan wel die met dé swing hè en niet die opgebooste blooze van Cream, etc.

Eerste DP plaat was die live dubbelaar uit de 80s, Nobody's Perfect asikmenietvergis, destijds kreeg hij veel semi-negatieve recensies maar vooral die eerste plaat mag ik nog steeds, heel goed gespeeld en met Gillan in opperbest ironische/witty bui.

Als 't niet opgeblazen is is 't geen blooze hè ;)

Priest, Venom, Maiden, Metallica, Slayer, Testament, Possessed, Death
Ik heb dat onlangs allemaal eens opnieuw beluisterd in een vlaag van nostalgie, maar ik merk toch dat het Beavis & Butthead gehalte me zwaarder valt dan vroeger. Niet bij Slayer trouwens.

Ja, B&B komen nu natuurlijk ineens wel akelig dichtbij ;)

Maar op zich vreemd, volgens mij komt het vaker voor dat je juist met de jaren leert om ook de humor van metal in te zien en te waarderen. Weet niet hoe oud je bent natuurlijk ;)

Geen last van B&B gehaltes. Hooguit een paar hele oude Priest clipjes, maar niet Defenders of the Faith of Painkiler. Venom en vooral Possessed vind ik bijna nog beter dan toen. En nog steeds Beyond The Gates > Seven Churches.

Over humor gesproken, interviews met Venom op Youtube, da's grappig. :)

In een tijd waar blues de norm was, verrasten Sabbath en Purple met de toevoeging van nieuwe, deels op klassieke muziek gebasseerde riffs. Dat was waarom je naar die bands luisterde. Wat ook gold voor de allereerste NWOBHM bands. Ik kan me voorstellen dat als je die muziek nu terugbeluisterd, op basis van het belang dat eraan wordt toegekend, die nieuwe riffs weinig bijzonder meer klinken en je daarom juist de blues opvalt, op storende wijze. Ikzelf ben ook meer een metal dan een hardrock liefhebber. Daarbij ging het me in de jaren tachtig vooral om het extreme. Hoe harder hoe beter, wat begon met Venom en werd opgevolgd door thrash en de vele afsplitsingen daarvan. Pas jaren later begon ik terug te luisteren naar bands die niet aan deze race hebben meegedaan. Die waardeer ik nu meer dan ooit tevoren, om hun songs, melodieen en/of gevoel. En dat gevoel mag nu best de blues zijn.

Metal heeft een hoog B&B-gehalte, maar zoals Thijs al schreef - een essentieel onderdeel van het genre is zichzelf voor een deel niet serieus nemen (het is lowbrow en highbrow tegelijk -, en het visuele aspect van de jaren tachtig is daarbij natuurlijk ook lachwekkend nu, ongeacht welk genre.

Precies, suspension of disbelief blijft een fascinerend spelletje en maakt metal ook juist tot zo'n bijzonder en rijk genre. Als je jong bent vindt je het stoer, cool en spannend, als je wat ouder wordt vindt je het lachwekkend, kinderachtig en over the top en als je *volwassen* bent vindt je het allebei tegelijk en dat is het allerleukste natuurlijk. Alleen heb ik zelf die tweede fase om de één of andere reden overgeslagen ;)

Ik kan er niet precies de vinger op leggen en ik wil ook niet zo'n oude lul worden die meewarig op zijn jeugdliefdes neerkijkt. Vroeger kon ik urenlang naar Napalm Death luisteren, maar nu viel dat niet mee. You suffer... but why? Nou, omdat alle nummers op elkaar lijken en je gromstem me op mijn zenuwen werkt.

Venom is nog leuker dan de Muppets, trouwens.

Niet verder vertellen, maar Noughties Napalm is beter dan de oorspronkelijke :)

suspension of disbelief blijft een fascinerend spelletje en maakt metal ook juist tot zo'n bijzonder en rijk genre.

Het is trouwens vanwege die gelaagdheid en schijnbare tegenstellingen dat ik altijd roep dat metal eigenlijk de ware erfgenaam is van de 'oorspronkelijke' silly music rock 'n roll, of misschien beter rockabilly en r&b.

Alleen heb ik zelf die tweede fase om de één of andere reden overgeslagen ;) [2]

Waar zijn de Masters of reality eigenlijk te plaatsen?
Is dit hardrock of gewoon stevige bluesrock?

http://open.spotify.com/album/1sUdl4Jr72JAkFZxhPMBo9

Blijft best een goede plaat overigens.

kings of leon meets toto of zoiets zots...???

Toto? Waar hoor je de sophisticated fusion ritmes en waar is de yachtrockvibe? Wel een goede band overigens Toto, type 'geniet, maar luister met mate'.
Kings of Leon zaten de eerste (en misschien nog de tweede) plaat een beetje in dit stramien, maar die zijn heel verindiet. Niks meer aan.

Dat is nou *HARDROCK* jongens, maak 't nou niet moeilijker dan 't is. Ik vind het vet hoor Martijn ;)

High five!

Uit dezelfde scene als Night Horse:
https://www.youtube.com/watch?v=AOxB179LWak
en Dirty Sweet:
https://www.youtube.com/watch?v=n7ufAt0rEvI

Ik ben altijd meer geïnteresseerd geweest in dat hippiebloozegepiel dan in die eighties metal.

Ik ook. De link was natuurlijk ook wel simpel: Guns N' Roses, Black Crowes, Aerosmith ca. Pump, Masters of Reality -> Deep Purple, Led Zeppelin, Aerosmith ca. Rocks, Cream.
Ik ben nog zeer geïnteresseerd in hippiebloozgepiel trouwens, zelfs de meest erge retrovarianten:
https://www.youtube.com/watch?v=jO80-_eKHXI

thijs praat natuurlijk wel poep hier. heeft niks met regio te maken, gewoon met mij als persoon. die 'humor' van anthrax heeft me altijd tegengestaan, en laatst bleek de muziek ook nog lelijk oud te zijn geworden (op een paar uitzonderingen na).

maar goed, metal is vaak wel puur escapisme (dat zal hierboven wel bedoeld worden en dan ben ik het zeker eens); ik neem slayer of sunn o))) zeker niet in alles serieus, maar grappig kan ik het niet noemen en erom lachen wil ik niet.

Nou ja ik wilde het net over Napalm Death hebben. Het probleem met die band voor mij was juist dat ik het alleen maar grappig kon vinden. Ik dacht/vond juist altijd dat veel van die hardcore voor een wat luchtigere sfeer zorgde in metal.

Sunn o))) live heeft een interessante balans tussen doodserieus ritueel en humor gevonden, maar misschien vergroten ze eigenlijk gewoon de absurditeit van rock tot een bepaald minimaal uiterste. Motörhead nog een band met een prettige waas van humor terwijl het gewoon serieus rockt.

thijs praat natuurlijk wel poep hier.

Euj, 6 years and counting ;) Maar re: escapisme Nee, dat bedoelde ik juist met dat het een vergissing is om metal als camp te zien. Natuurlijk is het ook escapisme (en wrs. ook meer dan veel andere genres), maar die meerwaarde waar ik het over heb is juist dat het een gelaagdheid heeft die uitdaagt tot overdenken, zoals alle goede kunst.

Wat OMC zegt klopt wel, veel crossover was natuurlijk teh lolz. Interessant eigenlijk, gezien die serieusheid van hardcore.

waar koppel ik escapisme dan aan camp?

Doe je niet, maar de overeenkomst is dat het allebei een zekere leegheid impliceert, en metal is VOL man :)

Escapisme is niet het woord, voel ik. Het is simpelweg mijn ervaring dat ik veel dingen veel meer kan waarderen als ik er enige absurditeit in terugzie, wat verder niets afdoet aan mijn waarneming van en waardering voor het knappe, doordachte en/of oprechte ervan. Ik denk te zien dat deze houding meer gedeeld wordt met metal liefhebbers en metal makers dan met mensen uit andere subculturen - noem eens iets, hiphop, bijvoorbeeld -, maar wellicht sta ik hierin meer alleen dan ik denk. Ik denk inderdaad ook niet dat regio er iets mee te maken heeft.

Soms ligt de scheidslijn ook elders. Ik ben gek op het werk van Tom Warrior. Maar vind de man zelf echt een lachwekkend figuur. En ik weet zeker dat hij dat zelf niet vind. In dat geval lach ik iemand simpelweg uit. Maar dat is wat anders.

Maar we kunnen het ook naar andere muziek trekken, om te discussie breder te krijgen. Godspeed Etc! is in mijn ogen altijd een ondragelijk serieuze band geweest. Ik waardeer de muziek, maar ik heb altijd een bepaalde knipoog erin gemist. Dat gold ook voor Silver Mt. Zion, totdat ze begonnen te zingen. Want ze zingen vals. Maar wel met volle overtuiging. Echt uit de tenen, met de tranen in de ogen. En met z'n allen tegelijk. En nog vaak a capella ook. Absoluut volstrekt belachelijk. Ik word er vrolijk van. Maar ook geemotioneerd. Het raakt me. En ik denk te horen - daar ga ik weer - dat de band zich hiervan bewust is. Conclusie: Siler Mt. Zion is vele malen meer metal dan Godspeed Etc! En me daarom veel liever.

Of praat ik nu ook poep?

dan heb ik een andere definitie voor escapisme, denk ik. maiden die stranger in a strange land speelt, evil dead van death: puur escapisme voor mij, en ook gewoon errug goed. en VOL ja :)

Pfff lastig. Ik denk, nu heel snel/hypothetisch, dat metal die spanning wel meer heeft dan andere genres. Aan de andere kant vermoed ik dat er overal wel genrepuristen zijn die het liefst zien dat de absurditeit/knipoog wordt afgeschaft. Ik kom hier op door hiphop, toch vaak onmiskenbaar om te lachen en dan zie je hiphoppurist, dan vergaat het lachen je meteen (zie overigens ook black metal hè? Misschien niet toevallig het (sub)genre waar de lijn tussen absurditeit/serieus zo dun is dat hij onzichtbaar lijkt.)

maar die saxon-gozert, die neemt zichzelf toch ook al sinds jaar en dag überserieus? die is zijn eigen imago gaan geloven, heb ik het idee.

even wat verder doorfilosoferen: ik kan heel veel lol hebben met de agressie van slayer, maar totaal niet met die van slipknot. bay area thrash was soms best agressief, maar nooit boos. nu-metal was agressief én heul boos.

re: godspeed etc en silver mt etc: goed punt. maar volgens mij neemt silver mt zichzelf even serieus als godspeed etc. die valse zang vinden ze zelf waarschijnlijk gewoon mooi en oprecht. zelf haak ik af, gewoon omdat ik het niet mooi vind.

re: omar: ik moet plots denken aan 'echte hiphop' van djvt :) (fans van dj premier)

Geen fan van Slipknot, maar die hadden in ieder geval nog hun image. Noemden hun fans maggots, wat ook de nodige spot bevat. Verder heb ik met die boze nu metal inderdaad hetzelfde als met hardcore. Crossover was trouwens stukken beter, de humor van metal gekoppeld aan het losbandige punkdrummen van de hardcore. Dat werkte uitstekend. Darkthrone zweert erbij tegenwoordig.

Slipknot zijn gewoon jankerts en bovendien is de muziek gewoon slecht. TLC komen ook uit die stad en die heb nog nooit gehoord over hoe saai dat was. Ik dacht trwns dat mevrouw Mack10 ten dode was opgeschreven door een ziekte maar die leeft nog wel he?

Anyway, Slayerhoezen, met name Hell Awaits en Reign in Blood zijn geweldig en niet voor te lachen. En ik vind ook dat black metal niet echtig grappig was toen het nog tot ons kwam via schaarse vage foto's en interviews. Daarna kwamen de jokers als Dummy Burger enzo, maar corpsepaint enzo kan nog steeds goed gedaan worden imo. Zelfs als je weet dat de persoon erachter best OK is, hoewel dat geen vereiste is. Ik hoef alleen hun muziek leuk te vinden, zolang ik niet met ze in een toerbus met ze moet interesseert 't me niet zoveel of iemand aardig is of niet.

Ironie ligt moeilijk, een dunne lijn. Die 'haha kijk ons foute metal maken' schtick hou ik helemaal niet van. Wat niet uitsluit dat het wel goed kan, zoals JvT dat met hiphop doet. Ik denk omdat het echte echte liefhebbers zijn die er toch ook wel humor in zien.

Wat ik trouwens wel door JVT meer ben gaan horen in Amerikaanse R'n'B en hiphop is wel degelijk humor, ook bij de harde gasten. Bedoel: Bitches Ain't Shit is toch eigenlijk ook gewoon lol trappen in de studio, net als de gemiddelde porngrind band (of zelfs The Mentors): mekaar proberen te overtreffen. Sinds ik meer R.Kelly luister hoor ik ook dezelfde humor als bij JVT over die ijsjes met spikkeltjes enzo. Gewoon niet te zwaar opnemen.

maar die saxon-gozert, die neemt zichzelf toch ook al sinds jaar en dag überserieus? die is zijn eigen imago gaan geloven, heb ik het idee.

Geen idee, maar dat maakt zoals gezegd dus ook niet uit verder. Het gaat erom wat jij er als luisteraar van vindt.

Ironie ligt moeilijk, een dunne lijn. Die 'haha kijk ons foute metal maken' schtick hou ik helemaal niet van.

Ook dat is niet waar het (mij) om gaat (nooit de artiest met zijn kunst verwarren!), het ligt veel subtieler. De 'lol' van metal komt natuurlijk het duidelijkst naar voren in het visuele imago en tijdens shows, maar ik hoor het ook gewoon en vooral in de muziek zelf, in arrangementen, samenspel, persoonlijke stijl, bepaalde keuzes die worden gemaakt, etc. Beetje moeilijk uit te leggen (dat maakt het tegelijk ook zo leuk), maar dat is het wel voor mij. Daarom houd ik ook bij hoog en laag vol dat metal in wezen feelgood muziek is, dus idd 'lol' maar niet alleen in de interwebz betekenis.

Heavy metal, thrash metal en nog zo wat subgenres waar het spel een centrale rol speelt snap ik wat je bedoelt, maaaarrrrrr … niet bij sommige extremere vormen, black metal bij uitstek is bloedserieus. En hoezeer sommige mensen zich ook te volwassen vinden om corpsepaint serieus te nemen. En als spelelement toch weer de overhand neemt dan begin ik al moeite te krijgen om het als echt black metal te zien. Dan werdt het idd gewoon weer metal, kan leuk zijn hoor, zie Emperor of Enslaved. Dat gevoel van de eerste platen en dan evolueren naar gewoon degelijke progressieve metal. Darkthrone weten grappig genoeg door al die lolbroekerij heen toch nog steeds iets van de sfeer te behouden, al is het geen Transylvanian Hunger meer natuurlijk. Misschien zijn zij wel JVT van de black metal. :)

Hoog tijd voor wat Youtubeage, zomaar wat willekeurige voorbeelden op 'related videos' basis...

Frank Mullen, de koning van funny awesome (vanaf 2:30 gaat 'ie echt los), als dit geen pret maken is weet ik het ook niet meer:

https://www.youtube.com/watch?v=q94FuyjzQtU

Revocation: Mugging for the camera, dansje van de bassist op 1:16, lolbreaks op 2:00 en vooral ouwerwetse crossoverstylo 2:20, überloltwangsolo op 3;20 maar ondertussen wel gewoon de heetste jonge shredder die er momenteel rondloopt:

https://www.youtube.com/watch?v=mmg3jr7Bhfo

Maar ook ogenschijnlijke überserieusheid kan grappig zijn (dat het ook tegelijk zeer vet is hoef ik hopelijk niet uit te leggen; kom later op de homepage nog even terug op Dying Fetus):

https://www.youtube.com/watch?v=eqfbhy8JCe4

x-post: Nu nog even wat black metal zoeken :)

En als spelelement toch weer de overhand neemt dan begin ik al moeite te krijgen om het als echt black metal te zien.

Misschien is het je popjourno-instinct, maar je denkt nog steeds teveel vanuit het oogpunt van de makers, je moet gewoon zelf luisteren en (heel egoïstische blackmtealstijl) die dingen eruit pikken waar jij wat mee kan, ongeacht of de maker het zo 'bedoeld' heeft (is sowieso een gebed zonder eind om daar steeds naar op zoek te gaan).

Maar goed, lijkt me niet nodig om hier nog Immortal, Darkthrone, Inquisition of Satyricon clipjes te gaan plaatsen, you get the picture right? In principe heb je ook wel gelijk, BM is de meest serieuze vorm van metal, en het is ook voor mij des te indrukwekkender als een band het helemaal straightfaced voor elkaar weet te krijgen.

Ja, hallo, dat soort techdeath is ook cartoonmusic. :)

Katharsis, Funeral Mist, Shining, oude Darkthrone en Mayhem, ik vind het niet grappig. En verstandig genoeg geen video's te maken, want da's knap lastig. Gefotokopieerde fotootjes en cdtjes. En ja, Immortal is grappig én true, en zo is er altijd wel een uitzondering te vinden.

En Possessed waren niet zo serieus maar het gevoel wat ik eruit krijg is gewoon wel dat vage 'evil' gevoel waar ik voor de duur van het album dan een end in mee ga. Net als in een film als Exorcist III. En da's nog de fantasytak, want ik denk dat black metal ook nog een daadwerkelijke spirituele potentie heeft, waar inmiddels bands als Liturgy onomwonden op focusen natuurlijk. Maar dat was er iets minder duidelijk gesproken altijd al.

Misschien zijn zij wel JVT van de black metal. :)

Correct. :)

Ironie is helemaal niet interessant in deze, dat is sowieso te makkelijk. Er is denk ik, in metal, een LOLZ-terwijl-je-serieus bent en daar zijn weer verschillende vormen van. Ik krijg op een of andere manier nog steeds bijna de slappe lach bij het begin van 'Raining Blood' ook al is het briljant. Misschien zijn dat soort grootse gebaren op een bepaald niveau ook grappig. Maar mijn idee is dat het al in rock zelf zit verankerd (de Lester Bangs school eigenlijk, 'Bozo Dionysus' over de cruciale rol van Jim Morrison in deze is een goede introductie.)

ik moet plots denken aan 'echte hiphop' van djvt :) (fans van dj premier)

Allemaal fan van Jeruh The Damaja, de humorloze moralist.

En natuurlijk plenty onbedoelde humor natuurlijk, zie Barbarous Pomerania, behalve die foto's is er die 'bio', een soort abstracte mantra.

dit heeft er helemaal geen biet mee te maken, maar ach, ik wikide net toevallig langs:

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/08/Marilyn_Manson_and_Evan_Rachel_Wood_in_Ljubljana%2C_Slovenia.jpg

neemt MM zichzelf nou te serieus of juist niet, met die sweater. geeez. en arme Evan Rachel Wood natuurlijk

xxxpost

Ah dank je, Funeral Mist, perfect voorbeeld en toevallig ook mijn favoriete plaat van 2009 :) Die Dick Dale breakdown in het eerste nummer (2:36), dat vind ik dus grappig. Eerst 'adembenemend fuckin AWESOME', maar toch heel snel daarachteraan 'grappig', en in dit geval naar mijn geveoel ook nog grappig bedoeld ook (het appeleert door die Dick Dale rip-off zelfs expliciet aan mijn al eerder genoemde 'metal = de ultieme r&r' gevoel). en nogmaals, dat doet helemaal niets af aan het feit dat het tegelijk ongelooflijk kwaadaardig, oprecht duivels en vervoerend is.

Dat wordt wel een beetje het cursusonderdeel "Zie hier de humor van in" uit Maxim Hartmans Humorbond van een paar jaar geleden (ik vond dat programma erg grappig, maar ik geloof niet dat het erg succesvol was of dat uberhaupt nog iemand ervan weet). :)

Akkoord, ik zal ook niet ontkennen dat ik een rijke fantasie heb, nee ;)

Ik moet ook wel eens lachen dingen die helemaal niet grappig zijn, als Incapacitants op een plaat als Louder Than Everything Else lijken te denken: dat kan nog best een tandje harder. En hoewel er bij hun zeker een factor spelplezier inzit wijt ik het aan mezelf.

Waar ik me wel aan stoor is zo'n Alice Cooper in Metal: A Headbanger's Journey. Dan denk, je beweert het zelf uitgevonden te hebben maar je begrijpt er toch geen zak van. :)

@ Hiram:

http://cdn.pitchfork.com/media/steveearle_1.jpg

Maar aan de songtitels te zien is het toch geen Hanky Panky.

Om Laibach moet je toch ook wel lachen, Martijn B.?

Bij (klassieke) country is het precies andersom vgl. met metal, het klinkt en oogt allemaal superjolig, maar die world of hurt eronder hè ;)

Ik ben bij Earle's platen al een hele tijd de draad kwijt trouwens, die zie ik zijn 1990s nivo nooit meer halen. Live nog steeds indrukwekkend, dat wel.

Om Laibach moet je toch ook wel lachen, Martijn B.?

Soms. Maar het is een behoorlijk cynisch genoegen. Ik denk dat een hoop mensen geen idee hebben waar Laibach om gaat. Flirten met fascisme? Echt niet. Het is een buitengewoon onflatterende spiegel voor de goede verstaander, imo.

Rammstein is precies wat veel mensen denken dat Laibach is, denk ik wel eens.

Ik moet ook wel eens lachen dingen die helemaal niet grappig zijn

Misschien ben jij gewoon een onverbeterlijke hardcore Platonist, maar als je er om moet lachen, dan *is* het toch ook gewoon grappig, of ben ik nou gek?

Nee, vind ik eigenlijk niet. Als ik iets grappig vind wat niet zo bedoeld is ben ik de factor die de humor erin legt, niet de maker.

Als een kleurenblinde een paars voorwerp ziet terwijl het blauw is blijft het voorwerp toch gewoon blauw?

Als de PVV vrijheid bedoelt en ik zie fascisme, echter … :D

Wist wel dat ik neoplatonisch aangelegd ben. :)

maar die saxon-gozert, die neemt zichzelf toch ook al sinds jaar en dag überserieus? die is zijn eigen imago gaan geloven, heb ik het idee.

Geen idee, maar dat maakt zoals gezegd dus ook niet uit verder. Het gaat erom wat jij er als luisteraar van vindt.

moest er even over nadenken, maar uiteindelijk maakt het mij wel wat uit. als luisteraar kan ik saxon dan nauwelijks meer aanhoren zonder dat ik een grijze vijftiger in een spandexbroek voor mijn netvlies krijg. en dat heeft, hoe jammer het ook is, wel invloed op de manier hoe ik de muziek luister.

Tsk, schapenmentaliteit jongens, denk 'bok' ;)

Zie niet helemaal hoe een grijze vijftiger in spandex het plezier bederft. :)

Vorige maand *60* geworden, mad respect hoor :)

http://cdn.buzznet.com/assets/users16/cikbuds10/default/biff-byford--large-msg-125697001263.jpg

Nou, mijn plezier is `bedorven' door zo'n foto, want ik wil de muzikant in kwestie toch graag een beetje serieus nemen. Het lijkt het levend kunstwerk Fabioala wel (voor de Amsterdammmers onder u).

Dawgs...

http://yoyodawgdawg.com/pics/yo-dawg-why-so-serious.jpg

Booyah, cornrows FTW.

Maar eigenlijk mag je ook pas naar die spandex bellybutton kijken nadat je er naar geluisterd hebt:

https://www.youtube.com/watch?v=S40oysZPANw

Klassieke popmetal! Saxon is één v/d weinige bands waarvan het live-album favoriet is.

Als je nou nog zei dat het gewoon een slechte zanger is, OK, point taken, but don't hate on them pants man ;)

Die pants zijn gewoon onderdeel van de sillyness van het genre. In mijn schooltijd liep een vriend van me rond in dezelfde broek als Steve Harris. Klasgenoten noemde hem De Zebra. Trek je je daar iets van aan? Nope, je maakt er vol trots je geuzennaam van. Dat is de essentie. Wil je een blog over metal? Dan noem je dat Invisible Oranges!

In antwoord op Martijn Busink. Voor mij is er een groot verschil tussen kwaadaardigheid als act en oprechte kwaadaardigheid. Bands als Slayer, Mercyful Fate, Venom of Ghost hebben allemaal die heerlijke evilness waar ik van houd. Maar het blijft wel een act. Ik neem die act serieus maar het geacteerde niet. Daarom zijn Slayer en consorten leuk. En George Bush en Geert Wilders niet. Bij die twee kan ik soms lol hebben om de domheid; maar dat is uitlachen, en dat is niet waar het hier om gaat.

Wat hoezen betreft, als de voorkant van Reign in Blood al truly evil zou zijn, dan wordt dat voor mij direct door de sillyness van de achterkant teniet gedaan. Let alleen al op Araya's uitdrukking. Geen mannen die werkelijk de wereld willen overdragen aan Satan.

Och truly evil, het is gewoon een dope hoes en 100x beter dan die cheesy D&D/fantasy-crap die doorgaans op metalhoezen staat.

Nog steeds lees ik met enige regelmaat lof op de meest crappy hoesontwerpen, dus ik ben wat dat betreft gewoon niet zo heel metal blijkbaar. Hoewel Frazetta soms best wel op z'n plaats is hoor, daar niet van. En ik heb op Facebook een stel juweeltjes van schoolbankenvlijt. Dus ja, ik zie er regelmatig ook de humor van in.

Araya had toen nog wel iets duivels, niet die lome goedzak van nu. Zo silly vind ik die bandfoto niet. :)

D'r zat toch nog een grappig verhaal achter die Stella Artois foto toch, iets met 'n Belgisch festival ofzo?

Haha, eerste hit meteen prijs XD

Oh, het is een fantastische hoes. Maar de esthetiek en het idee erachter getuigd van iets heel anders dan de hoezen van, zeg, Phil Colins. En dat laatste vind ik niets aan. Zelfs niet om uit te lachen. Als Michael Bolton een nummer How Am I Supposed To Live Without You noemt, word ik huiverig. Als Anaal Nathtrakh een nummer zo noemt, word ik vrolijk.

Hell Awaits is ook briljant. Volledig gejat trouwens uit een strip van Moebius (die zelden serieus is: in de trend van Hitchhikers Guide to the Galaxy).

Meest evil Slayer bandfoto's staan achterop het debuut. Cool.

https://img.skitch.com/20110222-tyb3c91xwk91usya2utpj6tn8k.jpg

Ik denk dat we meta kunnen afsluiten met:

http://i51.tinypic.com/2ege70o.png

http://met.al/sweatpants

via vandenb.com

http://gejatteverhalen.blogspot.com/

smakelijke popanekdotes.

Soulfly's Cavalera, de voetbalkenners. logisch natuurlijk, een Braziliaan. vraag 3 Braziliaanse indianen in de boesboes naar de selectie van PSV en ze ratelen zo de namen op. (ooit eens in de Volkskrant gelezen, ze kenden zelfs Fredje Bouma)