Albums waarvan jij zegt ja, en andere mensen zeggen: mwah, toch liever die andere

Ja, volgens mij hebben we een dergelijke draad ook al eens gehad en ging iedereen toen uitleggen waarom zijn/haar favoriete plaats van een band juist niet tot het canon behoorde...

Ik sta er vaak van te kijken dat in het geval Can Ege Bamyasi als meesterwerk naar voren wordt geschoven, vind ik persoonlijk beetje slappe plaat, zeker in vgl. met mijn favo's Future Days en de vaak door crackrokers als saai omschreven Soon over Babaluma.

De mijne was altijd 'Bossanova is het beste Pixies-album', maar daar ben ik van teruggekomen. Hij staat nog wel top 4.

Nu: Candy Apple Grey = beste Hüsker Du.
Dirty = beste Sonic Youth.
Simple Pleasure = beste Tindersticks.
En ik vind de 'Duitse' editie van Tiger Bay beter dan de originele Britse, een doodzonde in het Saint Etienne-kamp.

Nou weet ik zeker dat we deze discussie een keer hebben gehad, want toen stelde ik al dat Bossanova alleen in Nederland over het algemeen als de beste Pixies wordt beschouwd. Ik ben toch wel heel gewoon een Surfer Rosa man.

Candy Apple Grey: is gewoon de puntigste (daar hebben we hem weer). 10 verdomd sterke songs en verder niks, in plaats van 10 verdomd sterke songs en 5 (of 10) nummers waarvan je denkt "huh? hoe is dat door de quality control gekomen?" Het bevat alles wat goed is aan Husker Du - de chaotische herrie van "Crystal", Grant Harts angst-rock van "Don't wanna know if you are lonely", psychedelische onzin ("Hardly getting over it"), Mould-pop ("Eiffel Tower High") en het triestste nummer ooit geschreven ("too far down").

Dirty: wat Sonic Youth nooit begrepen heeft - gezien het feit dat dit een eenmalig experiment is gebleven - is dat hun wetenschappelijke onderzoeken "wat is rock" en "wat is een gitaar" nooit beter tot hun recht kwamen dan binnen de kaders van de popsong, en met een kick-ass producer die iets van dynamiek weet.

Simple Pleasure: die Brecht/Weill/chanson-romantiek is leuk, maar door te laten zien hoe makkelijk je dat verbindt met Soul wordt het pas briljant.

Tiger Bay: ja daag. "He's on the Phone", "American Records", "Grovely Road", "Hate your drug".
'nuff said.
Omar: de Britse schijnt een betere 'flow' te hebben. Daar lever je dan wel 4 van de beste nummers voor in.

Overigens is Dirty idd een prachtige plaat, al is Goo waarschijnlijk ook altijd ondergewaardeerd.

Geweldige songs, duistere productie, veel lagen en dynamiek in de songs. En bijna iedereen vind dat de minste Wire. Ik vind hem samen met voorganger "A bell is a cup until it is struck" het beste.

Iedereen geeft hoog op over "154" en "Chairs missing" en is maar wat blij met hun laatsteling "Send", maar ik vind "154" hooguit een goede aanzet tot hun latere periode, en "Chairs missing" maar matig. Ik wil dat Wire gewoon weer moeilijke arty popwave gaat maken. Gelukkig is er Githead. Dat bevalt me zeer.

eh ik heb als eerste CD Monster gekocht van REM. Vanwege het nummer 'What's the frequency Kenneth'. Wat ik nog steeds een gaaf nummer vind. Ik heb ook de CD waar Shiny Happy People opstaat. Mijn favoriete nummer (eigenlijk het nummer waardoor ik ze heb leren kennen) is 'Stand'.

Maar ik draai de CD's van REM eigenlijk nooit.

En on-topic: Ik weet niet of iemand er al een mening over gevormd heeft, maar ik vind 'Outside the simian flock' van Millionaire een mooier album dan 'Paradisiac'.

verder ben ik erg gecharmeerd van down on the upside van soundgarden, terwijl velen hem mosterd na de maaltijd vinden. ik vind het juist een avontuurlijke plaat die bewijst dat soundgarden door had moeten gaan.

*Steekt vinger op* Hier, hier, een medestander ;-)

Hahahaha...echte echte kenner
Mijn favoriete REM album, maar ik zie me toch echt niet als REM kenner.

Pavements "Crooked Rain, Crooked Rain" is toch echt veel beter dan "Slanted and Enchanted", maar dat mag je niet vinden, omdat ie te gemakkelijk in het gehoor ligt.

Van Sonic Youth is "Evol" mijn favoriete album, om de sfeer, maar dat moet eigenlijk "Confusion is sex" zijn, want die ligt immers veel moeilijker in het gehoor en het zijn nog geen echte liedjes op dat album, dus veel beter...

Van Belle & Sebastian is het debuutalbum "Tigermilk" mijn favoriet, had natuurlijk "If you're feeling sinister" moeten zijn

Van Belle & Sebastian is het debuutalbum "Tigermilk" mijn favoriet, had natuurlijk "If you're feeling sinister" moeten zijn

Dat bedoelde ik dus. :)

Ik vind de eerste Neutral Milk Hotel beter dan de tweede en Hood's Cabled Linear Traction beter dan de rest, dus nu graag even roepen dat dat niet zo is, anders sta ik hier zo voor gek.

Crooked Rain is niet zozeer makkelijker in het gehoor liggend, als wel véél saaier dan S+E.

Vs. is idd stukken beter dan Ten, maar dat zegt ook niet zoveel. Ten is een soort uitgebouwde EP, na 6 nummers zijn de liedjes op.

Bij The Scene houd ik het op Open. "Maan", "Samen" en het titelnummer hebben me ooit tranen in de ogen en zweet in de handen bezorgd, en dat bedoel ik positief.

Kula Shaker lijkt me een strikvraag ;-)

Ik vind de eerste Neutral Milk Hotel beter dan de tweede en Hood's Cabled Linear Traction beter dan de rest, dus nu graag even roepen dat dat niet zo is, anders sta ik hier zo voor gek.

LOL

Het is ook nogal infantiel allemaal...maar wel leuk

Uh-ohhh...

Bij fans van het eerste uur of in ieder geval mensen die zich graag profileren als connaisseur is "Confusion is Sex" de plaat van Sonic Youth.
Voor de rest is dit "Daydream Nation" of inderdaad "Sister"
"Dirty" is voor velen een commerciële kutplaat, wat mij betreft 1 van de beste.

Crooked Rain is niet zozeer makkelijker in het gehoor liggend, als wel véél saaier dan S+E.

Pardon?

Niet voor mij hoor, maar mocht je er behoefte aan hebben dan moet je het vooral niet laten.

...And Justice For All

correct!

Ik heb het minder met platen en meer met bands in het algemeen.
Zo vind ik ELO dus een geweldige band. Misschien ook wel omdat het bij vlagen juist zo tacky is. Maar steeds als ik 'Out of the blue' voor 1 euro op de rommelmarkt uit een verhuisdoos vis, denk ik 'aawww'.
Zo vind ik Foo Fighters stiekem ook best een goede band...

Verdere afwijking:

Nick Drake - five leaves left (moet pink moon zijn, geloof ik)
Bettie Serveert - log 22 (vanwege de afwisseling)
Sonic Youth - experimental jetset...
Posies - success (moet frosting... zijn)
Outkast - Stankonia
Common - like chocolate... (moet hier waarschijnlijk electric circus zijn)

En dat ik At the drive-in zo onwijs overschat vind!

The Serenes - Back to Wonder (meestal is er geloof ik een voorkeur voor Barefoot&Pregnant)
Moloko - Things to Make And Do (ipv Statues of Thight Sweater)
Lamb - Fear of Fours (en niet het debuut)
Jellyfish - Bellybutton (Split Milk vond ik weer net iets té)
The Tragically Hip - Up to Here (ipv Fully Completely)

Ik zag in Martijn's lijstje Henry's Dream al staan. Maar welke Cave-plaat wordt dan eigenlijk over het algemeen als zijn beste beschouwd?

Ik heb overigens ook een voorkeur voor The Bends

From Her to Eternity en The First Born Is Dead.

Ok geef mij dan maar: Let love in!

Geef mij maar Cocteau Twins' Heaven or Las Vegas ipv Treasure, Hex Enduction Hour van The Fall ipv This Nation's Saving Grace, soms zelfs Isn't Anything van MBV ipv Loveless Animal Collective's Sung Tongs ipv Here Comes The Indian, Mogwais Come On Die Young ipv Young Team

En over "Frosting On The Beater" is helaas geen correspondentie mogelijk!

Obituary "World Demise"
Immortal "Sons Of Northern Darkness"
Dark Angel "Leave Scars"
Death "Individual Thought Patterns"
Trouble "Manic Frustration"

Ik ben geloof ik ook een van de weinigen die Queensrÿche's Promised Land helemaal top vindt.

dEUS - The Ideal Crash (ipv Worst Case Scenario, In A Bar...)
NIN - The Fragile (ipv al het oude werk)

En dan nog een hele band:
Redivider - All Dressed Up (ipv Alamo Race Track - Birds At Home)

Thirteen staat dan ook vrijwel onderaan de hierarchie.
Normaliter wordt Bandwagonesque het coolste Teenage Fanclub-album gevonden.
Persoonlijk zou ik zeggen:
Songs from Northern Britain > Grand Prix > Bandwagonesque >> Man-made >> Thirteen >>> Howdy

Suede: ik vind de B-kant-dubbelaar hun beste
:) Dat zijn dus van die fan-troll-opmerkingen. Zie ook: Hatful of Hollow bij The Smiths, en vooral The Masterplan bij Oasis (allebei zeer verdedigbaar)

ik ga toch voor the sound of perseverance, wellicht de allerbeste metalplaat ooit.

Trouble "Manic Frustration"

die wordt al jaren beschouwd als hun beste. ik vind de titelloze voorganger eigenlijk net iets beter.

Jaja. En die EP met 'God knows it's true' heeft nóg meer cred.
Maar naast die nummers klonk het allemaal naar soep in het begin.

Voor mij ook Kid A i.p.v. OK Computer
"The Velvet Underground" i.p.v. "The Velvet Underground & Nico"
Guided by Voices' "Alien Lanes" i.p.v. "Bee Thousand" (ik meen dat dat ieders favoriets is?)
The Smiths' Meat is Murder i.p.v. The Queen is Dead
Richard Buckner's "Since" i.p.v. "Devotion & Doubt"
Sparklehorse's "Good Morning Spider" i.p.v. "Vivadixie..etc."
Lambchop's "How I Quit Smoking" i.p.v. "Nixon"
Joy Division's "Closer" i.p.v. "Unknown Pleasures"
Nick Cave's "The Boatman's Call" i.p.v. "From Here To Eternity"/"The Firtborn is Dead"

...Robbie Williams i.p.v. Oasis

Drie op rij waar ik het mee eens ben! Voor mij Pablo Honey ipv de rest.

En Talking Heads - Fear Of Music/More Songs About Buildings Of Food in plaats van Remain In Light. Ik vind dat die plaat nog inkakt naar het einde toe.

Draai 'em nog eens voor de gein. Je hebt toch zo'n hekel aan de pathetische bombast van Radiohead na The Bends? Ik kan je verzekeren dat Pablo Honey en The Bends hierin veel erger zijn dan OK Computer en Kid A.
The Bends is denk ik hun meest kitscherige album, stadionrock-achtig.

JA! Beter nog: Clean!

Ja, is inderdaad een soort van Coldplay-blauwdruk. Maar wel de plaat met de beste liedjes, nog steeds.

>>>>Death "Individual Thought Patterns"
Ik ga toch voor the sound of perseverance, wellicht de allerbeste metalplaat ooit.

Nee, ECHT? "Symbolic" of "Leprosy" had ik nog kunnen begrijpen, maar "Sound" heb ik (en ik ben FAN) volgens mij nog nooit in één ruk door kunnen draaien, te langdradig, te 'klassiek'.

Ik hoor liever 3-minuten powerpop van No ripcord dan een zeikerig drieluik dat ook nog Paranoid Android heet. Op de bends komt die zeikerigheid er al een beetje in (Fade out again, of zoiets). Vandaar Pablo Honew. Dan mag je het zelfs stadionrock noemen.

Juist! Maar nog liever een Coldplay-blauwdruk die "Fake Plastic Trees" heet natuurlijk. Eigenlijk het enige genietbare Radiohead-liedje.

Verbazend, maar idd vindt men Bee Thousand (nr 776) beter dan Alien Lanes (1580). Dan ben ik weer met de ongelovigen.

Verbazingwekkend hoe smaken kunnen verschillen, Fake Plastic Trees vind ik nu net de grootste Radiohead draak (samen met Street Spirit).

Als je het nu over Strangeways had gehad, ja dán...

mozzarella op zn best

Je vergeet natuurlijk "Nowhere Fast", "Well I Wonder" en "That Joke isn't Funny Anymore"
The Queen is Dead kent eigenlijk maar 1 echte topper: "The Boy With the Thorn in his Side".

lol

klassiek is misschien wel het juiste woord, in de zin dat alle elementen van metal langskomen. alleen dan net even een klasse beter dan ooit tevoren. maar ach, ik vind alle death-platen echt goed hoor, maar the sound of perseverance is op die priest-cover na voor mij een echte metalhemel.

Ja kut...Bovendien prefereer ik de zeikerigste REM-plaat. Laat ik zelf maar even zo slim zijn, voordat anderen me neersabelen. We gaan in conclaaf!

Jezelf serieus nemen, dat is wel de ergste zonde in de popmuziek.

Na tien keer knipperen en paniekerig zoeken naar een smiley ga ik er maar van uit dat je dit serieus meent. Hoe kan je dit zeggen over het album met 1 van de beste nummers ooit: There is a light that never goes out. En wat te denken van I Know it's over, Bigmouth Strikes Again en (damn!) Cemetry Gates om er even een paar te noemen. Absoluut het beste Smiths album.

Tuurlijk. Niks mis mee. :) Ik luister nog steeds graag naar The Doors. Waarvan overigens Strange Days de toppert is (weet nooit precies wat het canon daar over zegt.)

Ik kan die liedjes niet meer horen.
There's a Light That Never Goes Out is mij te jankerig, Bigmouth en alle andere Queen is Dead liedjes heb ik in de jaren 80 voorgoed beu gedraaid, is niets meer van over, met uitzondering van The Boy With The Thorn In His Side: blijft goed, net als Meat is Murder, hun debuut-album en Hatfull of Hollow steengoed blijven.

Beste Posies: Amazing Disgrace

(en ik hoor liever Loudon dan Rufus)

Het is allemaal erg luisterbaar: het gitaartje klinkt goed, het orgeltje is lekker, Morrisson heeft een aangename stem, maar dan haal je opeens weer die poses voor de geest en dringen de teksten tot je door en besef je wat een kwal van een vent die Morrisson was.

Hun debuut album is overigens de canon (volgens Acclaimed) en Light My Fire het meest gewaardeerde liedje (hebben ze niet eens zelf geschreven)

Ow? Da's nieuw voor mij.
Ik had altijd begrepen dat in de credits alle bandleden stonden maar in werkelijkheid het nummer door gitarist Robby Krieger geschreven was.

(Ik dacht ook dat het Krieger was, die trouwens ook het verreweg beste Doors-nummer, "Touch Me", schreef)

Klopt, ik heb me vergist.

En nu er toch iemand Echo & the B. heeft geroepen grijp ik dat even aan voor consumentenadvies. Ik ben te jong om Echo en kornuiten te hebben meegekregen in hun hoogtijdagen. Ik heb echter een 2ehands LP Ocean Rain aangeschaft na het zien van Donnie Darko, met daarin the Killing Moon op de soundtrack. Ik vind Ocean Rain een mooie plaat. Om weer aan te sluiten bij het topic: is Ocean Rain inderdaad de canonplaat? Ben ik klaar? Of moet ik overgaan tot aanschaf van Crocodiles? Heaven up here? Of een andere plaat waarvan men kan claimen dat het de definitieve Echo is?

Na Ocean Rain is Crocodiles hun beste album, vind ik althans
Heaven Up Here is de meest pathetische, maar het opningsnummer "Show of Strength" is geweldig.
Porcupine vind ik de minst geslaagde...

'The Queen Is Dead' is not our masterpiece. I should know. I was there. I supplied the sandwiches...

Ik behoor tot het Wowee Zowee kamp wat betreft Pavement.

De beste Death-plaat is natuurlijk Symbolic (tof dat deze band zo vaak voorbij komt in deze thread).

Iederen beschouwd The Shape Of Punk To Come als het hoogtepunt in de carriere van Refused, maar ik betrap me erop dat ik Songs To Fan The Flames Of Discontent vaker draai (beste old school hardcore-plaat ever?).

King For A Day is in mijn optiek de beste Faith No More plaat, hoewel iederen Angel Dust als het piekmoment beschouwd.

Pinkerton is natuurlijk een stuk beter dan The Blue Album, al zal lang niet ieder Weezer fan dit beamen.

Meshuggah's grote klassieker is natuurlijk Destroy Erase Improve, maar ik zweer bij Chaosphere.

Washing Machine is mijn favoriete Sonic Youth-plaat, hoewel Dirty en Daydream Nation ook te gek zijn.

Helmet's grote doorbraak kwam met In The Meantime, maar Atertaste is hun meest complete plaat.

Iedereen blijft het maar hebben over Demon Box, maar zo'n beetje alle Motorpsycho-platen die daarna kwamen zijn van hoger niveau. Vooral Trust Us en AADAP, hoewel Love Cult en Cake ook prima te genieten zijn.

Sunny Day Real Estate is legendarisch vanwege hun debuut Diary, maar de derde (How It Feels To Be Something On) en de vierde (The Rising Tide) zijn pas echt geniaal.

Binnenkort ongetwijfeld meer.

...edoch "Betty" nog steeds hun beste.

Ik zweer tegenwoordig bij Catch Thirtythree.

En ik las over onderzoekers die twijfelen of biseksualiteit bij mannen wel bestaat.

Dat van Lemmy is niet waar en onderzoekers onderzoeken te veel. Interesseert mij (of de mannelijke bisexuelen) 't nou of bisexualiteit wetenschappelijk te duiden is? Als er mannen zijn die dat lekker vinden dan doen ze toch maar? En dan komt zo'n onderzoeker ff vertellen dat ze niet bestaan... :/

Niet dat ik iets over het onderzoek niet gelezen, want ik mocht die link niet zien als ongeregistreerde. :)

Vanzelfsprekend.

Niet dat ik iets over het onderzoek niet gelezen, want ik mocht die link niet zien als ongeregistreerde. :)

In the experiment, psychologists at Northwestern University and the Center for Addiction and Mental Health in Toronto used advertisements in gay and alternative newspapers to recruit 101 young adult men. Thirty-three of the men identified themselves as bisexual, 30 as straight and 38 as homosexual.

The researchers asked the men about their sexual desires and rated them on a scale from 0 to 6 on sexual orientation, with 0 to 1 indicating heterosexuality, and 5 to 6 indicating homosexuality. Bisexuality was measured by scores in the middle range.

Seated alone in a laboratory room, the men then watched a series of erotic movies, some involving only women, others involving only men.

Using a sensor to monitor sexual arousal, the researchers found what they expected: gay men showed arousal to images of men and little arousal to images of women, and heterosexual men showed arousal to women but not to men.

But the men in the study who described themselves as bisexual did not have patterns of arousal that were consistent with their stated attraction to men and to women. Instead, about three-quarters of the group had arousal patterns identical to those of gay men; the rest were indistinguishable from heterosexuals.

Maar natuurlijk:

But other researchers - and some self-identified bisexuals - say that the technique used in the study to measure genital arousal is too crude to capture the richness - erotic sensations, affection, admiration - that constitutes sexual attraction.

Sluit wel goed aan bij iemand (homo) in de discussie op het Southern Lord forum zei, in navolging van dat Lemmy bericht: bisexuele mannen zijn eigenlijk gewoon homo maar durven daar niet vol voor uit te komen.

In 1 experiment, met elektrische pijnprikkels, ging ik out, terwijl ik de testronde zo mooi had doorstaan. Bij het ander experiment was mijn reactievermogen wetenschappelijk gezien te snel of bewoog ik teveel en te verkrampt met mijn kaken. Ook was ik een keer dood (rukte wat kabeltjes per ongeluk los). Bij weer een ander onderzoek reageerde ik te heftig bij de kalmerende plaatjes tussen de walgelijke filmpjes. Een keer heb ik heerlijk gezoend terwijl de meetapparatuur liep en dat was leuk. Al die onderzoekers zijn keurig afgestudeerd of gepromoveerd. En natuurlijk mag je je twijfels hebben bij hun resultaten.

Ach, misschien is bisexualiteit wel iets vrouwelijks.

Stuk voor stuk beter en, kuch, volwassener, dan hun bejubelde debuut, maar minder verrassingseffect.

Dat speelt hier ook wel:

Although about a third of the men in each group showed no significant arousal watching the movies, their lack of response did not change the overall findings, Mr. Rieger said.

Ach, misschien is bisexualiteit wel iets vrouwelijks.

Volgens deze onderzoekers wel, want ze hebben eerder naar biseksuele vrouwen gekeken:

About 1.5 percent of American women identify themselves bisexual. And bisexuality appears easier to demonstrate in the female sex. A study published last November by the same team of Canadian and American researchers, for example, found that most women who said they were bisexual showed arousal to men and to women.

Juist! Dit in tegenstelling tot sociologen en veel taalkundigen die mensen vragenlijsten laten invullen of wat introspecteren en daar dan allemaal vage theorieen op baseren.

Zelfde gaat op voor Automatic For The People, mijn favoriete R.E.M.