Will our Future be Shed Seven?

Toch genoot ik gisteren best wel. Maar hoe lang kan ik dat voor mezelf nog goed praten?

Rockist!
(Let your senses guide you!)
(zei Locke al)

Nu is het volgens mij al de derde keer op rij dat Ash in Amsterdam zo'n 500 man trekt. Het zijn altijd goede optredens, iedereen is altijd blij, maar toch is het triest vergaande glorie. Heel raar.

9 december in de herkansing in Paradiso.

Kan me geen ruk schelen of iets 'loopt' or 'er toe doet'. Als ik het leuk vind (wat meestal samenhangt met of de band het leuk vindt) doet het er toe, voor mij, voor de band, op dat moment. Soms is het zelfs wel gezellig, met 20 man... vind ik sowieso leuker dan met 20.000 man.

Tradities kunnen heel mooi zijn, lekker vertrouwd, een warm bad. Aan mezelf verantwoorden waarom ik iets leuk vind doe ik niet aan.

Aan mezelf verantwoorden waarom ik iets leuk vind doe ik niet aan.

In plaats van mijn flauwe reactie bovenaan bedoelde ik ook dit. Zoiets.

Ash ontglipt mijn theoretisering omdat ze in Nederland ALTIJD 350 a 600 bezoekers hebben getrokken.
Of ze nou in de Melkweg of Paradiso stonden. Of ze nou een hit hadden of niet. Of ze nou als Britpop of als Queens of the Stoneage wilden klinken. Het enige verschil is dat ze nu dus sinds Burn Baby Burn geen hitje hebben gehad (echte hits hebben ze nooit gehad, that's why they're indie...) en ingehaald worden door andere fluff-acts a la Razorlight. Ook vinden kids een nieuwe naam a la The International Noise Conspiracy wat boeiender en meer van deze tijd.

Voor diegenen die dat niet weten: Shed Seven was een Britse band die heel even, ik denk rond 1992, furore maakte. Speakeasy was hun grootste hit. Waarschijnlijk zelfs hun enige.
Tot voor kort tourden ze nog steeds langs allerlei Britse pubs met podiumpje. De vraag rijst dan: Why?

Nou begrijp ik best dat er veel voor de fun bands bestaan, maar las je beter tijden hebt meegemaakt is het dan niet plezieriger om het voor gezien te houden als je onder een zeker niveau dreigt te komen. Zeg maar: als Toploader terug had gemoeten naar de Winston o.i.d.

What do you Think, punks?

Dat is - los van je theorie - natuurlijk een goed idee.

Ik heb Ash 3 jaar terug nog gezien in Paradiso. Toen hadden ze dat album Free All Angels uit en dat is echt een leuke plaat.

Ash is inderdaad vergane glorie vanuit het oogpunt van wat hip en trendy is in de hedendaagse popmuziek, maar wat voor mij meer de kritische factor is bij Ash, is dat Ash als band "iets wil zijn wat ze niet zijn" of liever gezegd, "iets wil zijn wat door het publiek niet wordt geaccepteerd".

De selling point van Ash was voor mij altijd melodieuze catchy pop, met wat bleue teksten en zang, in een rocky jasje. Tamelijk tijdloos concept.

Maar dat was niet het einddoel van de Ash-leden. Die droomden nog steeds ervan ECHT stoere rockers te zijn. Ruig en spannend. De drummer nam een hanenkamkapsel. Ash verving Nine Inch Nails op een Brits metalfestival en liet zich avond na avond uitfluiten door hardrockers. Ash bracht een plaat uit als Nuclear Sounds, laat laatste plaat Meltdown gepaard gaan met zo'n stoer-stoer stoer-yeah-yeah-yeah nummer en dito clip, waarin het zich wanhopig een hardere sound en imago probeert aan te meten. Ash-leden zijn een band begonnen met The Darkness-leden. Ha, vet, hardrock.

"Stoere" Ash wordt niet begrepen door de melodieuze Britpopgeorienteerde fans. Die haken af. Dat is sneu. "Stoere" Ash wordt ook niet begrepen door fans van hardere muziek. Die vinden de riffs te obligaat, de stem te zwakjes, de drummer een nerd, de gitariste niet lekker genoeg en Tim Wheeler te britpopperig.

Volgens mij heeft Ash dus gewoon een strategisch imagoprobleem...

Wat voor mij Ash triest maakt is dat ik me nog levendig herinner dat deze band het volgens de kenners helemaal ging maken en vervolgens hebben ze het niet gemaakt.

Yeah, right...

"She left me on Fri-day! And ruined my week-end!"

Als ik niet meer verliefd ben, maar ik het uit, houden van is eelt op je pik. Who needs that?
Het leven gaat om rushes...

Oh dear oh dear...

Wat voor mij Ash triest maakt is dat ik me nog levendig herinner dat deze band het volgens de kenners helemaal ging maken en vervolgens hebben ze het niet gemaakt.

Dat ligt dus weer aan je definitie van 'het maken'. Ze hebben "Goldfinger" gemaakt, en "Jack names the Planets" en "Kung Fu" en "Burn Baby Burn".
Ash heeft het volgens mij helemaal gemaakt.

Voor de een is het echt een geval van niet beter weten, de ander beweert zelfs dat het leuker is. Kleinere optredens = dichter bij je publiek, u kent het wel. Weer een ander blijft hopen op een herhaling van het 'succes'. Misschien het zelfs te overtreffen.

Om het even in een nationaal perspectief te plaatsen:
Ik speel momenteel samen met een van de orginele bandleden van Abel. Ten tijde van hun nummer 1 hit en de bijbehorende grote feesttenten (waaronder ook Ahoy) werden ze geleefd en ging de lol er voor hem op een gegeven moment vanaf. Met name toen het succes krampachtig moest worden gecontinueerd. Na 2 jaar bewuste muzikale geheelonthouding wil hij juist weer graag de kleine podia langs. Hij vindt volgens mij wel dat dit leuker is om met een nieuwe band te doen. Met Abel had het 'terug naar af' toch wel anders gevoeld.

Maar voor hem geldt denk ik ook: het muzikale bloed kruipt waar het niet gaan kan...

Tradionele muziek kan ook een rush veroorzaken.. Kwestie van uitvoering en juist de herkenning.

Ik ontken niet dat er een sensatie van het 'iets nieuws' horen is, maar dat is gewoon een ander soort sensatie, waarbij die sensatie van gewoon ziel en zaligheid in een bekend idioom niet van een lagere orde is (hoeft te zijn).

Koen hanteert de definitie van een liefhebber en volgens die definitie heeft zelfs Godheadsilo het ooit gemaakt, omdat ik hun cd ooit heb gekocht en deze nog geweldig vond ook.

Geweldig scherpe constatering van Leandro. 100% waar.

She Left me on a Friday haalt het niet bij Speakeasy. Dat is hetzelfde als beweren dat Diane de grootste hit van Therapy? is terwijl dat toch echt Screamager of Nowhere is.

Iets kleins gaan doen met een nieuwe band is idd een heel ander verhaal dan met Abel weer in de Bierput in Schoorl gaan staan.

Godheadsilo hebben het nooit gemaakt. Zoals ook die band die je op vakantie hoorde in hongarije waar je een rush bij voelde het nooit gemaakt heeft. ik denk zelfs dat een band uit Hongarije het, door hun geografische ligging en slechte netwerk, uberhaupt niet kan maken. En de rush die ze creeren bij hun optredens in Budapest over net over de grens in Brno zijn perifere rushes. Daarom kunnen bands die niet meer succesvol zijn de rest van de wereld ook altijd nog spelen in Oost-Europa en is Placebo nog succesvol in Nederland wat inhoudeijk weer in de periferie van UK/US ligt. Zelfde met de politiek: We denken van wel, maar onze mening doet er niet echt toe. Maar muzikaal staat Amsterdam wel op de kaart. Tilburg overigens niet. Daarom speelt The Rasmus daar ook. Een rush is een rush en dat voelt lekker. Relevantie geeft die rush ook nog enige zinvolheid.

Dat van die drummer en gitariste weet ik niet, want die kan ik me niet voor de geest halen, voor de rest klopt het precies. Heel matig bandje. Vooral de zang is vreselijk.

Ook vinden kids een nieuwe naam a la The International Noise Conspiracy wat boeiender en meer van deze tijd.

Dat is dan weer niet zo, want bij het concert van T(I)NC waren jammer genoeg veel minder dan 500 mensen. De kleine zaal van de Melkweg was voor een kwart gevuld. Die zagen overigens wel weer een fantastische show.
The Black Keys daarentegen waren verrassend genoeg (vrijwel) uitverkocht (wat het dan weer extra vreemd maakt dat er maar 20 mensen naar het toch een beetje verwante Raging Slab komen kijken).

at is hetzelfde als beweren dat Diane de grootste hit van Therapy? is terwijl dat toch echt Screamager of Nowhere is.

Screamager misschien, maar Nowhere zeker niet. Maar zelf ga ik voor The Knives of A Moment of Clarity.

Die credible types hebben doorgaans weinig cred in huize Busink. Mijn gevoel is dat veel van die zgn 'relevante' acts een korte houdbaarheid hebben.

Dat zoeken naar korte rushes komt op mij altijd oppervlakkig over. Maar ik heb dan ook weinig platen on a whim gekocht waar ik nu spijt van heb.

'Verliefd zijn' gaat over, 'houden van' vervangt dat en dat kan behoorlijk diep gaan, om de eerdere analogie aan te houden. En om nog ff door te gaan: die rush kan maken dat je de volgende dag wakker wordt naast iets wat gisteren heel wat leek.

Dit gevoel van Martijn B. deel ik en volgens mij is dit de kern van deze hele discussie. Nu is het best interessant om aan eens zo'n zogenaamde 'relevante' act als Ash te vragen wat ze nog steeds drijft of daar -zoals hier- je gedachten over te laten gaan.

Soms vraag ik aan ooit relevante acts op retour wat ze nog drijft cd's uit te brengen en te touren en het antwoord is steevast omdat ze niet anders kunnen en vooral willen, wat ook weer zo herkenbaar is.

Mettertijd wordt het genre wordt daadwerkelijk een genre, waarin standaarden zijn gezet en daar gaat het verrassingselement van het 'nieuwe' en het 'relevante'. Dan moet je als band dus of het roer omgooien of met volle overgave je gebrek aan 'nieuw' goed maken. Kan prima.

En in de tussentijd sterven de ware uitvinders van het genre onbegrepen en onbemind natuurlijk, met een KVLT-status waar je ook niet rijk van wordt. :)

Eh, nee hoor. Misschien als je de Koen-definitie van 'grootste hit' hanteert (die plaat die je zelf het leukst vindt). Maar als je de gangbare definitie hanteert (de plaat die het meest heeft verkocht), dan wint "She Left Me On Friday" glansrijk.
Wint het van "Speakeasy" tenminste, allergrootste hit blijkt "Going for Gold" te zijn geweest.

(Ik luister dus wel altijd volledige platen :))

Valt wel mee, 'de massa' houdt niet van verrassingen, noem het revoluties. Verandering is eng want onbekend. Dus moet inzinken in een gewenningsproces tot het normaal wordt gevonden (geholpen door airplay) en dan komt dus de hit.

Ik ben me er terdege van bewust dat het gewone publiek hier geen mallemoer om geef overigens, maar een beetje nerden is hier wel op zijn plaats....

het ware fijn als die conversaties - net als de rest van je gedachtenspinsels - zoveel mogelijk binnen je eigen hersenpan zouden blijven.

Ik ben me er terdege van bewust dat het gewone publiek hier geen mallemoer om geef overigens, maar een beetje nerden is hier wel op zijn plaats....

Het blijft moeilijk....want hoe weet je of een dj 'er naast zit ' ( gewoon niet weet welke versie hij moet draaien ) of iets doet uit smaak-specifieke overwegingen.
Ander vb. De Timo Maas remix van Doom's night van Azzido da Bass werd ' de hit '....ik hoorde indertijd iemand het origineel draaien....als je het nummer niet kent denk je: so what... maar geloof me ' dan weet je dat iemand het ' niet snapt ' '

Oh ja, Shed Seven was rond 1994 populair, als ik het goed heb.

wat Arnold stelt klopt helemaal. zo zit de groepsdynamiek binnen een subcultuur altijd in elkaar. het omgekeerde geldt overigens ook. smaakmakers die bewust afwijken van dat wat wordt opgepikt door andere smaakmakers. een mooi voorbeeld las ik in een artikel in wat toen nog CarelessTalkCostsLives heette. ik kan het origineel even niet vinden maar gebruikte een deel er van in een eigen artikel:

>

in de rest kraak ik dit subsforum nogal af dus niet lezen als je dat niet trekt, voor de doorzetters: hier staat de rest.

“Neal came by the other day and asked what I Thought of the new White Stripes album. I said I didn’t know, I didn’t have it and I didn’t want it. He asked why not, and I said I don’t know.” Careless Talk Costs Lives scribent Alistair Fitchett weet wel degelijk waarom hij de plaat van de nieuwste hype niet hoeft te beluisteren zo betoogt hij later in zijn column. Popmuziek gaat immers niet om inclusion maar om exclusion. Vrij vertaald: hij volgt de grote hype niet maar creëert zijn eigen ondergrondse muziekwereld waarin andere waarden en normen heersen dan in die waarin de White Stripes regeren. Fitchett is in charge, juist niet gedreven door het gevoel erbij te horen. Al is het onduidelijk waarbij.

overigens vind ik Ash best goed, evenals Shed Seven en is het toch echt waar Monique.. in bepaalde redacties is de hierarchie enkel gebaseerd op de kwaliteit en hoeveelheid van je output. biertjes halen moet iedereen ;-) zolang het medium maar betaalt he.

Wat een jeugd in het Gooi (toch?) met een mens doet... Het is eigenlijk mishandeling. ;-)

Maar toch snap ik wel wat je ermee bedoelt hoor theo. Strikt genomen zou je mijn positie hier op het forum eigenlijk best wel als 'voetvolk' mogen omschrijven, hoewel je daarmee wel een soort van kloof suggereert. Het is nu eenmaal geen vleiende term.

Voor mij is het gewoon fun om hier rond te hangen. Steek je wat dingen van op. Ik heb geen enkele aspiraties om muziekjourno te worden maar heb een schijnbaar onstilbare honger naar muziek (en erover lullen). Het hier rondhangen leverde mij bijvoorbeeld dit jaar oa Annie op, een plaatje waar ik heel erg blij mee ben.

Ik merk bij mezelf dat ik bij draadjes neig af te haken als ze meer richting discussies over muziekjournalistiek zelf gaan. Ik ben slechts consument. En ik heb een beetje een hekel aan generalisering, maar dat mag volgens mij inmiddels wel duidelijk zijn. Dan ben ik een van die zeikerds die meteen met uitzonderingen (bevestigen de regel) komt aanzetten.

Ow, vandaar dat ie hier op nummer 30 stond. Albums die ik niet in staat ben helemaal af te luisteren komen bij mij meestal helemaal niet in m'n eindejaarslijst terecht....

Vooral dance en hiphop hebben vaak veel goede hits, maar niet echt goede albums. Er volgt dus ook nog een tunes van 2003 lijst, vooral ook omdat dat voor mezelf interessant is om samen te stellen.

Ikzelf vind dat een album toch iets meer moet bieden dan een verzameling goede nummers om in zo'n lijstje te komen.

Bij Wim enkel soloplaten in de kast.

[i]Wat mij opvalt is dat er niet alleen twintigers en dertigers in de zaal staan, die Ash tijdens hun 'hoogtijdagen' (1977) hebben leren kennen, maar dat er ook altijd weer mensen (lees: meisjes) van een jaar of 16 staan. Ze spreken dus nog steeds 'de jeugd' aan.[/i]
Juist, zo stond ik als 'ouwe lul' (28) vooraan tussen een meisje van 16 en een jongetje van 14. Die Ash kenden van de nieuwere platen, maar de oude ook cool vinden.

[i]Toch vind ik dat Ash, of je het nu een goede of slechte band vindt, nooit echt bij een hip genre heeft gehoord. [/i]
Wat maar bewezen wordt door hun afwezigheid in "The Last Party" het standaardwerk over Britpop. In een gesprekje met Tim over dit boek vertelde hij dat het hem zelf ook verbaasde, omdat ze toch ooit als (zoveelste) redding van de Britse muziek zijn gepresenteerd.

Het probleem van Ash is dat ze een soort constante zijn, door hun blijvende populariteit onder het Britse en o.a. Spaanse en Japanse publiek. In Nederland wisselen dit soort bandjes elkaar heel snel af, over 2 jaar weet niemand meer waarom ze ooit voor 25 euro naar een concert van Franz Ferdinand in de HMH zijn geweest. In Engeland is de muziekcultuur een van blijven plakken bij wat je cool vond toen je jong was, vandaar dat bands als The Charlatans en Oasis nog altijd klere veel platen verkopen en in stadions op kunnen treden. In Nederland moet iedereen maar altijd weer de meest coole bands ontdekken. Ik word echt met het achterhoofd aangekeken als old time Britpopliefhebber.

Ash heeft zelf ook wel problemen met dat ze links en rechts door anderen worden ingehaald, getuige hun nummer Envy waarin ze o.a. de Hives persifleren. Toch gaan ze stug door en dat siert ze, want ze maken nog altijd coole muziek, en iemand van 27 is nog altijd jong genoeg om je ballen er af te rocken.

En dat ze dus iets met The Darkness doen is geen wonder, want Ash is ooit begonnen als Iron Maiden cover band :) (en ze spelen in hun voorprogramma op hun toer door Engeland)

Zo'n nummer als Envy -als ze daadwerkelijk daarin onder andere The Hives persifleren- pleit niet in het voordeel van Ash. Niet dat het echt belangrijk is maar dat een Zweedse band in de UK een poot aan de grond krijgt is m.i. een goede ontwikkeling.