britpop heeft een nieuwe held nodig

engeland heeft die helden allang (add n to x, roni size, zed bias, more fire crew, herbert, photek, autechre, laika etc/etc) ze maken alleen geen kopieen van retro bleekscheten gitaarpop.

waarom het dus niets hoeft te verbazen dat het op een gegeven moment "op" is.
Dat ligt dus aan het feit dat alles op een gegeven moment 'op' is. Alles. Zelfs dat IDM-gepruttel.
Alleen: het was hier heel snel op, en dat kwam volgens mij juist door die snelle crossover naar de mainstream. [Probeer jij maar eens goede platen te blijven maken tussen de interviews met Smash Hits, je optreden bij Top of the Pops, je voorpagina van The Sun, en je cokehabit door.

Tsja dat is duidelijk een kwestie van smaeck. :) Uit dat hele lijssie kan ik nog net een leuke single van Elastica waarderen.

Ik denk overigens dat het niet zoveel met grunge te maken had als wel met het onvermogen van de Britse muziekpers om op een creatieve wijze om te gaan met dansmuziek. Ongeveer op hetzelfde moment dat dans een eigen ghetto kreeg in de Melody Maker werd Suede, voordat de eerste single uit was asikmenietvergis, uitgeroepen tot Beste Nieuwe Band Blabla. Toen kon je al zien dat er iets flink mis ging (en anders wel die recensie van The Great Escape in diezelfde MM waar de plaat gebombardeerd tot een van de beste platen aller tijden). Zoweel wishful thinking eist op een gegeven moment zijn tol. ;)

Omar:
smaeck. Indeed. Zo zal ik me niet mengen in discussies over de teloorgang van de 'echte' Detroit techno. Of zo. Deze discussie is alleen relevant voor degenen die bovenstaande platen inderdaad goed vinden.
En de Maker en NME zijn nu eenmaal bladen die over (voorheen indie)pop schrijven. Live with it. Dans heeft zijn eigen bladen, die schrijven hu eigen hypejes maar omhoog. NME en MM hebben daar niks mee te schaften.

Kijken of ik Stevo eens richting deze topic kan sturen.

Overigens VK zit een beetje in hetzelfde schuitje, ik zou bijna zeggen dat het artikel meer over de muziekbeleving van die krant zegt dan over de staat van Britpop. :) Ze blijven een beetje in cirkels draaien zonder input van de danswereld. Maar ja, het is zo moeilijk om daar over te schrijven heh. ;)

Of de MM het gered had als ze zich niet helemaal op de Britpop gericht had, betwijfel ik. Vanaf die tijd zijn meerdere bladen op de fles gegaan (Sounds al eerder, de monthlies Vox en Select volgden (1997 resp 1999 meen ik)). En dat had volgens mij alles te maken met het verdwijnen van die relatief grote 'indie'-scene in het Britse. Dat was een zichzelf in stand houdende vrij sterke subcultuur, die uiteindelijk 'gewoon' aan het Nirvana-effect ten onder is gegaan, zoals wel meer zaken. Ik denk dat de Britpop die bladen eerder nog een paar jaar extra gegeven heeft, dan dat ze daaraan ten onder zijn gegaan.

Ik vind Britpop overigens ook puur een jaren '90-fenomeen. Maar bleke jongetjesmuziek zal in diverse vormen blijven opduiken zolang er bleke jongetjes zijn.

Het weerspiegelt de politiek. Tegen de verwachting wonnen de Conservatieven in 1992 de algemene verkiezingen. De oppervlakkige en charismaloze Minister President, onzeker wat hij met zijn onverwachte macht moest doen, en met een partij met een interne burgeroorlog over ‘Europa’, verbaasde vriend en vijand met het geroep ‘Back to Basics’. Het Britse volk moet, naar zijn mening, terugkeren naar traditionele normen en waarden. Hij keek met heimwee terug naar de jaren 50. Zekere tijden toen het land nog het gevoel had dat het een wereldmacht was en nog gloeide met trots over zijn ‘heldendaden’ tijdens de tweede wereld oorlog.

1994 begon het land langzaam uit de depressie te kruipen terwijl de boulevardpers genoot van het ene na het andere ‘scandal’ in het privéleven van talloze Conservatieven politici die eigenlijk niet zo ‘back to basics’ waren. Talloze Britse musici leken de roep van John Major wat serieuzer te nemen . Er was al een tijd in Groot Brittanië een (over)obsessie met jaren 60 gitaar pop (luister naar de eerste albums van Primal Scream, House of Love, C86, McCarthy, Stone Roses, enzovoort). Zelden of nooit hadden ze hits. Plotseling waren bands die eigenlijk zelfs meer retro waren, de enige cliché naar de andere, flauwe pogingen om de ‘glorie dagen’ van de jaren 60 te herleven, razend succesvol. De artiesten waren niet alleen te vinden op de voorkant van de ‘inkies’(MM, NME) maar ook The Sun en The Mirror.

Triest omdat 1993-1996 een fascinerende periode was voor Britse muziek. - Hardcore, Drum’n’Bass/Jungle, Isolationist Techno, Aphex Twin, Tricky, A Guy Called Gerald, Source Direct.

Robin Carmody heeft een fascinerend artikel hierover geschreven: The Godfathers of Britpop- the dichotomy of the mid-1990s

En dan de link naar de politiek en de Britse maatschappij van die jaren. Wat een gelul. Opnieuw de Oasis en de 'cool Britannia'-kliek buiten beschouwing latend (dat 'cool Britannia' werd pas een catch phrase vanaf de Blairperiode (mei 1997 -) natuurlijk), maakte de kern van Britpopartiesten (Blur, Pulp, Suede) wel degelijk duidelijk wat ze van Major en de Conservatieven vonden. En hun -puur muzikale- ontdekkingstocht in de archieven van de Britse popmuziek had heel wat minder te maken met een 'back to basics' of 'dear old Blighty'-gedachte dan met het afschudden van de ideologische veren van de indiescene, die tot dan toe alles van voor 1977 als inspiratiebronnen taboe had verklaard. Dat T-Rex, Bowie, Kinks, en -godbetert- Pink Floyd (de Barrett-periode) opdoken in het muzikale jargon van deze artiesten had dan ook niks te maken met een terugverlangen naar een goeie ouwe tijd zoals Major die bedoelde [alsof de bloeiperiode van deze artiesten, 1966-1972, ook maar iets conservatiefs in zich had waar John Major naar terug zou willen, alsof de jaren '50 hier ook maar enigszins in de buurt waren]. Fascinerend artikel inderdaad. Een rijke fantasie (zoals Willem Oltmans die ook heeft).

ik heb een groot deel van mijn leven in Britse steden gewoond
Niet met authoriteitsargumenten aankomen, da's wel erg flauw. In elk geval zal Camden Town, Noord-Londen er niet bij gezeten hebben.

Als je het geluid van Britse steden in 1995 wil horen raad ik ‘Maxinquaye’ aan.
Of beter nog: Timeless van Goldie. Maar ja, dan krijg je weer het dans/rock-verhaal, of erger, het rassenvraagstuk van Omar. Britpop is natuurlijk wel het geluid van de urban white indie kid ja. Ik dacht ook niet dat het meer pretendeerde. Zoals Asian Dub Foundation niet net doet alsof ze tevens spreken voor een kantoorklerk uit Slough.

Voor mij persoonlijk begon Britpop trouwens met Pulp (His 'n hers) Stereolab (vooral het nummer Ping Pong) St. Etienne (Tiger bay) en een soort herwaardering van the Pet Shop Boys omdat je daar zo goed de liefhebbers van "alternative" (grunge) in de gordijnen kon jagen.
Oasis vond ik vanaf het begin eigenlijk al vrij vervelend.

(Trouwens is het echt erg flauwte refereren aan het feit dat ik zelf Brits ben en daar woonde toen? Is het niet een beetje relevant in deze discussie?)

Ladytron !

de nieuwe Beatles ;-)

En met die recensie van Nick Hornby's 31 Songs - in dezelfde donderdagse kunstbijlage - zat Kamer er ook al falikant naast, maar dat is een ander verhaal.

Tsja, ik hou Schotten bewust buiten de Britpop. ;)

Wist wel dat het controversieel was om het over die fantasiewereld te hebben. Maarrrrr, als je goed leest beschuldig ik niemand van rascisme maar signaleer ik wel wat *onbewust* kan meesluipen in zo'n fantasiewereld.

re: Giant Steps grootheidswaanzin in popmuzikanten is altijd toe te juichen maar dan mag je wel even kritiek hebben als ze het niet waarmaken.

Hear,hear

Dat draadje waar stevo naar verwijst is erg leuk trouwens (ook het Guardian-artikel waar die draad uit voortkwam, een stuk beter gfundeerd dan die onzin uit zijn eerste link). Maar toch. Gelukkig zijn er nog wat mensen daar die af en toe roepen:

Dwell on the 'pop' in Britpop instead of the 'Brit' and it's not bad. Unfortunately nobody - least of all the fans - ever does.

En zo is het. Prima als al dat vlagwapperen wat er uit voort kwam (en kwam het echt wel uit de muziek voort, of viel het op een absoluut niet toevallige manier gewoon samen?)je tegenstaat (en inderdaad, Loaded, Chris Evans, Paul Gascoine, je zou voor minder emigratie overwegen als thinking Brit), maar je doet de muziek tekort als je die afkeer de boventoon laat voeren bij je beoordeling van de betere bands uit die tijd.